Εδώ που τα λέμε, κάθε
μηχανισμός έχει τα δικά του γρανάζια.
Σ’ ένα σύστημα μηχανισμών
όμως, όλα τα γρανάζια εμπλέκονται εκ των πραγμάτων μεταξύ τους, κι έτσι το
άθροισμά τους δίνει τον κεντρικό μηχανισμό ο οποίος έχει στη διάθεσή του το
σύνολο των γραναζιών.
Γίνεται λοιπόν εύκολο,
κάθε γρανάζι του να μπαίνει απ’ το δικό του υπολογιστή σ’ ένα blog και να πατά συγκεκριμένες αναρτήσεις τού παρελθόντος,
ώστε να τις επαναφέρει ως πλέον διαβασμένες τού τελευταίου μήνα ή της τελευταίας
εβδομάδας…
Γιατί όμως να το κάνει
αυτό; Γιατί δηλαδή ο κεντρικός μηχανισμός βάζει τα γρανάζια του να πράξουν κάτι
τέτοιο;
Η απάντηση θα ήταν
αδιάφορη, αν οι «επιλεγμένες» αναρτήσεις τού παρελθόντος (ένα, δύο και τρία
χρόνια πριν), δεν είχαν κοινό σημείο το ΘΑΝΑΤΟ…
Ως συγγραφέας, έχω νομίζω
το δικαίωμα με διαλεκτική σκέψη σε συνδυασμό με δημιουργική φαντασία, να
θέσω κάποια ερωτήματα:
Μήπως ο κεντρικός
μηχανισμός, το σύστημα δηλαδή, στέλνει ένα «μήνυμα» θανάτου σ’ ένα κόκκινο blog;;;
Μήπως άραγε το στέλνει προς
κάθε κομμουνιστή-κομμουνίστρια, κι αν το «στενέψω» λίγο, το στέλνει σε μένα
προσωπικά;;;
Σε τελική ανάλυση, το
συμπέρασμα-απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλο απ’ το εξής: Το στέλνει στο ίδιο
το ΚΚΕ.
(Τα βλέπετε άλλωστε αριστερά στην στήλη ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ).
Ποιος ξέρει τι άλλο θα
σκαρφιστούν για να δέσει το γλυκό…
Σίγουρα πάντως, δεν είναι
καθόλου μα καθόλου τυχαία αυτή η ετεροχρονισμένη (κατά δύο και τρία έτη) πρωτιά
των συγκεκριμένων αναρτήσεων.
Να σημειωθεί επιπλέον, πως
δεν ήταν απ’ εκείνες που είχαν και μεγάλο αριθμό αναγνωστών όταν ήταν
φρέσκες.
...Πώς στο καλό τώρα, μετά από δύο
και τρία χρόνια, βρέθηκαν απ’ το πουθενά στην κορυφή των κορυφών όλων των
αναρτήσεών μου;;;
Κι οπωσδήποτε, πίσω απ’
αυτά τα πάμπολλα πληκτρολόγια (πολλές εκατοντάδες μέχρι και 2000) που φέρνουν πρώτες των πρώτων τις συγκεκριμένες παλιές
αναρτήσεις μου, βρίσκονται «δάχτυλα» φασιστικά, οποιασδήποτε φασιστικής «κουμούτσας»
με ή χωρίς φερετζέ…
Δεν κρύβω ότι πολύ θα
ήθελα να μπορούσα να πω -με βεβαιότητα μάλιστα, πως όλο αυτό που συμβαίνει
είναι εντελώς τυχαίο κι εντελώς αδιάφορο…
Για να μπορούσα όμως να
σκεφτώ έτσι, θα έπρεπε να ήμουν εντελώς ανυποψίαστη. Ν’ αντιμετώπιζα δηλαδή τις
καταστάσεις ως καιρικά φαινόμενα…
Πάντως, αν κάποιος έχει
να δώσει μια βατή διαφορετική ερμηνεία, σίγουρα θα βοηθήσει στο ξεκαθάρισμα του
τοπίου.
Υ.Γ.
Οι υποψιασμένοι θα
προβληματιστούν μ’ αυτήν την ανάρτηση.
Οι ανυποψίαστοι ίσως
γελάσουν, αλλά ίσως και όχι.
Ο «μηχανισμός» και τα «γρανάζια»
του όμως, θα τη χλευάσουν. Είναι ο μόνος τρόπος για να την «ακυρώσουν». Το
επόμενο βήμα τους δε, θα είναι να πάψουν να φέρνουν πρώτες αυτές τις συγκεκριμένες
παλιές αναρτήσεις. Έτσι τουλάχιστον υποθέτω.
Καλή Γκέλμπεση - συγγραφέας
