ΑΛΗΘΙΝΑ ΝΕΑ!!! MΠΟΥΜΠΟΥΝΟΚΕΦΑΛΕ...

-Μάνα, τι έπαθε η γιαγιά και κυκλοφορεί με το πιεσόμετρο κρεμασμένο στο μπράτσο;

-Πήρε την πίεσή της γιε μου.

-Ε, και; Για δεν το βγάζει τώρα από ’κεί;

-Γιατί τώρα λέει, που ξανάναι στη θέση της, θέλει να τη βλέπει συνεχώς.

-Την κακομοίρα τη γιαγιούλα μου…

-Ποια γιαγιούλα γιε μου; Παιδούλα έγινε πάλι! Μόνο 9.02 έχει. 
-Αυτό δεν είναι πίεση πια! Είναι το portal 902!

==================================

-Τι ακούς αγάπη μου με τόση προσοχή;

-Μετράω τους χτύπους τής καρδιάς σου, μωρό μου.

-Τι σύμπτωση! Κι εγώ το ίδιο κάνω με τη δική σου καρδιά!

-Πόσους μέτρησες μέχρι τώρα;

-Μα, 902 ακριβώς!!!

-Τι σύμπτωση! Κι εγώ τόσους μέτρησα σ’ εσένα! 902 ακριβώς!

-portal 902 οι καρδιές μας, καρδιά μου στο ίντερνετ!!!

=========================

-Γυναίκα, τι δουλειά έχεις στο ίντερνετ καφέ με την πιτσιρικαρία;

-Ουφ! Στο σφυρίξανε οι καλοθελητάδες;

-Λέγε για θά ’χουμε κακά ξεμπερδέματα...

-Ωχ καημένε, με τις υπερβολές σου!

-Ποιες υπερβολές μου; Ένα μήνα τώρα, κάθε απόγιομα ξεπορτίζεις.

-Μπα, κι εσύ τι κάνεις;

-Εγώ… Εγώ πάω στο καφενείο και παίζω κάνα ταβλάκι. Ενώ εσύ…

-Κι εγώ κάνω παρέα με δυο κοπελίτσες, αλλά δεν παίζουμε τάβλι. Εγώ τις μαθαίνω πώς να τα βγάζουν πέρα μ’ έναν μπουμπουνοκέφαλο σαν κι εσένα, κι αυτές με μαθαίνουν κομπιούτερ. Ικανοποιήθηκες τώρα;

-Τι να το κάνεις χριστιανή μου το κομπιούτερ;

-Να βλέπω το portal τού 902!

-Τι είν’ τούτο πάλι;

-Αμ ξέρεις και τίποτ’ άλλο από τάβλι και καναπέ; Ξεστραβώσου επιτέλους! Να διάβασε ΕΔΩ να μορφωθείς! Μπουμπουνοκέφαλε… 
www.902.gr

…Σ’ ΑΡΕΣΕΙ KΥΡΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΚΑΤΩ;;;

Η γρια-Δέσπω κόβει δρόμο απ’ της Κατίνας το δίπατο να πάει στ’ ακροχώραφό της. Εκεί, παρόλα τα γεράματά της, διατηρεί έναν όμορφο μπαξέ, μη ορατό όμως απ’ το δρόμο. Περνάς και δεν ξέρεις πούθε σού ’ρχεται ’κείνη η μοσχοβολιά τού κόκκινου γαρύφαλλου!

Πέντε στρέμματα όλο κι όλο η περιουσία της και τα δούλευε πάντα μονάχη. Συγγενείς δεν είχε. Μόνο συντρόφους. Μήτε παιδιά πρόλαβε να κάμει, μήτε και ξαναπαντρεύτηκε. Χήρεψε δυο μερών νύφη, κι έπιασε τ’ άρματα. Ήταν τότε που οι γερμανοτσολιάδες, οι ταγματασφαλίτες, οι πολιτικοί πρόγονοι της φασιστοναζιστικής Χρυσής Αυγής και των ομοίων της, φορώντας τη μαύρη κουκούλα στη μούρη «δώσανε» τον άντρα της στους φασιστοναζίδες ιμπεριαλιστές Γερμανούς κατακτητές. Τον κρέμασαν στην πλατεία τού χωριού μαζί μ’ άλλους λεβέντες πατριώτες. Όλοι τους 17-25 χρονών παλικάρια…

Τ’ όπλο δεν τ’ άφησε απ’ το χέρι της μέχρι που ο τιμημένος ΕΛΑΣ απελευθέρωσε την Ελλάδα. Ταχιά δε, το ξανάπιασε σα μαχήτρια του διπλοτιμημένου ΔΣΕ.

Φυλακές κι εξορίες μετά, για την άγια προσφορά της σε τούτον τον τόπο…

Τέλος πάντων, κάποτε λευτερώθηκε και ξαναγύρισε στο χωριό της.

Η Κατίνα τότε ήταν ακόμη παιδούλα. Απ’ τα λίγα καλοταϊσμένα παιδόπουλα τού κάμπου. Σαν έβλεπε τη Δέσπω, τό ’βαζε στα πόδια κλαίγοντας. Ήξερε απ’ τους γονείς της πως ήταν …κομμουνίστρια. Επικίνδυνη! Το γιατί, δεν της το ξηγάγανε. Το «επικίνδυνη» έφτανε.

Τα χρόνια περάσαν κι η Δέσπω κέρδισε την εκτίμησή της. Τη συνείδησή της όμως, όχι. Πολλά τα λεφτά που κονόμησε ο φτωχοδιάβολος μαυραγορίτης πατέρας της στην κατοχή…  Πενήντα ελιές είχε μόνο και βρέθηκε με δίπατο και πολλά χωράφια.

-Οι αλήτες! Τα λαμόγια! Οι κλέφτες!, ούρλιαζε η Κατίνα ανοίγοντας τ’ αμάξι της.

-Τι σκούζεις ορή; την πλησιάζει η γρια-Δέσπω.

-Τίποτα δε θα μας αφήσουνε πια! Κλέφτεεεεες!!! συνεχίζει το σκούξιμο.

-Ορή, για ηρέμησε, μην πάθεις τίποτα. Δεν είσαι παιδούλα πια. Τα πενήντα έπιασες κι έχεις πρόβλημα και με την καρδιά, στρώνεται στο πεζούλι η γρια-Δέσπω και την τραβά κοντά της.

-Άσε με, για δεν αντέχω άλλο. Μας βάλαν από κάτωωωωω!!! Μειώσανε τη σύνταξη του άντρα μου και το μισθό τού γιου μου στο δημόσιο. Τώρα τον απολύουν κιόλας! Ξεπαστρέψανε και το μαγαζί τής κόρης μου με τους φόρους! Πληρώνουμε κι αβέρτα χαράτσια για τα σπίτια μας! Όσο για τα χωράφια μας, τι να τα κάνουμε πια; Μας φάγαν οι εισαγωγές! Κλέφτεεεεεες!!!

-Στά ’λεγα κυρά μου χρόνια και χρόνια. Αυτός είναι ο καπιταλισμός, με Ευρωπαϊκή Ένωση ή όχι, κι αυτούς προσκύναγες κληρονομικά απ’ τον πατέρα σου… Άντε, έστω και τώρα ξύπνα!

-Το βιολί σου εσύ! Στον κομμουνισμό το μυαλό σου! Ρε, πάρτο χαμπάρι! Δεν φταίει ο καπιταλισμός! Μια χαρά περιουσία κατάφερε κι έκανε ο πατέρας μου! Μια χαρά είχαμε βολευτεί κι εγώ και τα παιδιά μου μέχρι χτες!

-Αμ τώρα έχει ανάγκη ο καπιταλισμός να τα πάρει όλα πίσω, ακόμη και τις ζωές μας!!!, αγριεύει με τη βλακεία της και τον ατομικισμό της η γρια-Δέσπω.

-Ξανά το βιολί σου εσύ! Ρε, σου λέω, μας βάλανε από κάτωωωωωω!!!

-Ε, άμα δε σ’ αρέσει κυρά μου από κάτω, ΣΗΚΩ!!! την παρατά σύξυλη η γρια-Δέσπω και τραβά για τον ανθισμένο μπαξέ της που δε χόρταινε να βλέπει!!!

Βάλθηκε να μετρά πάλι τα κόκκινα γαρούφαλλα που ορθωνόντουσαν ίσα πάνω.

Ούτε ένα λιγότερο απ’ τα ψες, ούτε ένα περισσότερο. Ακριβώς 902!!! 
ΚΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΔΩ   
(www.902.gr) 

Δια χειρός συγγραφέως Καλής Γκέλμπεση

 

ΜΗ ΜΑΣΑΣ, ΠΡΟΧΩΡΑ !!!

Προχώρα!

Όταν σ’ αφήνουν άνεργο,

τεμπέλη σε βαφτίζουν.

Σαν σου στερούν στο κρύο τη φωτιά,

τσιγκούνη σε χλευάζουν.

Kι αν νηστικός παραπατάς,

μέθυσο σε φωνάζουν.

Και σαν η πείνα σου, βοά,

είσαι …απλά, καλοφαγάς.

Με τα χαράτσια σα βογκάς

κι αρνιέσαι να πληρώσεις,

σε λεν’ αισχρό φοροφυγά.

Κι άμα σηκώνεις το κεφάλι

ψηλότερα και πιο ψηλά,

όταν αρνιέσαι να πεθάνεις

για των αστών την κοιλιά,

«είσαι άπατρις!», κραυγάζουνε,

στην πλάτη σου οι καθισμένοι.

«Πώς θα σταθούν τ’ αφεντικά;

Πώς θα σωθεί η πατρίδα;

Πατριωτισμός είναι η πειθαρχία στο σύνταγμα,

στους νόμους τής πατρίδας!»,

σκούζουνε κι οι λακέδες τους,

…σφίγγοντάς σου τις χοντρές αλυσίδες.

«Στάσου λιποτάκτη! Σε καλεί η πατρίδα(!)»,

σε προστάζουν απειλητικά.

Μα εσύ δεν τους ακούς. Δεν σκιάζεσαι.

Σπας τις αλυσίδες και προχωράς.

Ξέρεις, μπροστά είν’ η δική σου πατρίδα!

Χωρίς αφεντικά!!! ΕΔΩ 

(Από το βιβλίο «Δ! Τραγουδοποιήματα» της Καλής Γκέλμπεση)