ΟΠΟΙΟΣ "ΕΧΕΙ" ΜΑΤΙΑ ΒΛΕΠΕΙ...

Συνέντευξη Τύπου του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, 
για τις πολιτικές εξελίξεις και τη νέα αντιλαϊκή επίθεση ( ΔΕΙΤΕ VIDEO)

• Ο λαός να μην πέσει στην παγίδα της αναμονής του αποτελέσματος των διαπραγματεύσεων με την τρόικα. 
• Να οργανώσει την αντεπίθεσή του, να ξεπεράσει τον αποπροσανατολιστικό «θόρυβο» σχετικά με το ποιος είναι ο ικανότερος διαπραγματευτής, ποιος έχει τις πιο σκληρές κόκκινες γραμμές, η κυβέρνηση ή η αξιωματική αντιπολίτευση.
• Είναι επιτακτική ανάγκη τα εργατικά σωματεία, οι οργανώσεις του μαζικού κινήματος να κάνουν ό,τι περνά απ' το χέρι τους προκειμένου να ενημερώσουν, να διαφωτίσουν, να κινητοποιήσουν το λαό, για να σταματήσει το έγκλημα διαρκείας σε βάρος του λαϊκού εισοδήματος και ιδιαίτερα της Κοινωνικής Ασφάλισης. 
• Δεν υπάρχουν περιθώρια αναμονής για το πότε και πώς θα κλείσει η διαπραγμάτευση. Ούτε για το αν θα γίνουν και πότε εκλογές. Χρειάζεται λαϊκή παρέμβαση τώρα.

ΣΕΛ. 4-5      

 ΔΕΙΤΕ ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ VIDEO

Η υπόθεση στα χέρια του λαού

Τα νέα αντιασφαλιστικά μέτρα που δρομολογούνται από την κυβέρνηση, στην ουσία ολοκληρώνουν την κατεδάφιση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων που έχει ξεκινήσει πολύ πριν την κρίση και τα μνημόνια και αφορά στρατηγική του κεφαλαίου που έχει διατυπωθεί ήδη από τη δεκαετία του 1990 στις κατευθύνσεις της ΕΕ, ενώ έχει ήδη εφαρμοστεί σε μια σειρά από χώρες. 
Αποτελούν, λοιπόν, συνέχεια και κομμάτι όλου του αντιλαϊκού - αντεργατικού πλαισίου, πάνω στο οποίο στηρίζεται η επιδίωξη του κεφαλαίου να ανακάμψει μετά την οικονομική κρίση, να ενισχύσει την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητά του.
Πρόκειται, λοιπόν, για μέτρα ταξικά, μέτρα από τα οποία ωφελείται ο βασικός, κύριος αντίπαλος των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, η εργοδοσία, οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, το κεφάλαιο. 
Γι' αυτό, άλλωστε, το ζήτημα της διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης με την τρόικα είναι ο χρόνος υλοποίησης αυτής της πολιτικής, ο ρυθμός και όχι η κατεύθυνση. 
Σε αυτό διαφοροποιείται και το διαχειριστικό μείγμα που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, όχι στην κατεύθυνση αλλά στον τρόπο και στους όρους υλοποίησης, επιδιώκοντας μια «νέα κοινωνική συμφωνία», δηλαδή ο σφαγιασμός των εργαζομένων να προχωρήσει με δόσεις και με τη συναίνεσή τους.
Η κατάσταση έχει ως εξής: 
Ακόμα και αν δεν παιρνόταν κανένα νέο αντιλαϊκό μέτρο, το ισχύον αντιλαϊκό νομοθετικό πλαίσιο είναι αρκετό για να δένει όλες τις επόμενες γενιές των εργαζομένων στο άρμα μιας σκληρής εκμετάλλευσης, που περιλαμβάνει ελαστικές εργασιακές σχέσεις, μισοανεργία, ζωή με υποτιμημένα δικαιώματα και ανάγκες.
Οποιος λέει ότι αυτό το αντεργατικό πλαίσιο μπορεί να αλλάξει με μια κυβερνητική εναλλαγή στον ίδιο δρόμο ανάπτυξης, που έχει ως προτεραιότητα τα κέρδη του κεφαλαίου, εντός της ΕΕ και της στρατηγικής της, κοροϊδεύει ασύστολα. 
Μόνος δρόμος για τους εργαζόμενους είναι να πάρουν την υπόθεση στα δικά τους χέρια. Χωρίς καμιά αναμονή να οργανώσουν σήμερα την πάλη τους, την αντεπίθεσή τους σε αυτή την πολιτική, για να βάλουν εμπόδια στην υλοποίησή της, διαμορφώνοντας τις προϋποθέσεις για το ξήλωμα όλου του αντιλαϊκού πλαισίου που απαιτεί ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων.

   

ΠΑΜΕ

Γενικός συναγερμός απέναντι στην αντιλαϊκή επίθεση

Συγκεντρώσεις σ' όλες τις πόλεις, αύριο, Κυριακή. Στην Αθήνα στις 5.30 μ.μ. στην Ομόνοια. Στη Θεσσαλονίκη στις 6 μ.μ. στην πλατεία Αριστοτέλους.

ΣΕΛ. 8

ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

ΤΑ ΝΕΑ ΕΓΧΡΩΜΑ 4ΣΕΛΙΔΑ

«Κομματική ζωή και Δράση» 

και 

«Διεθνή & Οικονομία»

    

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Επικίνδυνες για τους λαούς οι σχέσεις ανταγωνισμού και συνεργασίας ελληνικού και τουρκικού κεφαλαίου

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για τη Διακυβερνητική Διάσκεψη Ελλάδας - Τουρκίας

ΣΕΛ. 3

   

ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ...;;;

Κυνική ομολογία του υπουργού Οικονομικών σε αντιπροσωπεία συνδικαλιστών

• Γκίκας Χαρδούβελης: «Η κυβέρνηση, πράγματι, προωθεί την αύξηση του ελάχιστου αριθμού ενσήμων για την κατοχύρωση του δικαιώματος στη σύνταξη, από τα 4.500 στα 6.000 ένσημα».

«Δε θεωρούμε σωστό να συνταξιοδοτούνται οι εργαζόμενες γυναίκες με ανήλικα παιδιά πριν από τα γενικά όρια».
Αυτά τα ωμά και προκλητικά, για χιλιάδες εργαζόμενους που παραδέρνουν μεταξύ ανεργίας και μισο-δουλειάς, συχνά μάλιστα ανασφάλιστης, είπε χτες ο υπουργός Οικονομικών σε εκπροσώπους συνδικάτων, που, μετά από κάλεσμα του ΠΑΜΕ, πραγματοποίησαν παράσταση διαμαρτυρίας στο υπουργείο Οικονομικών.

• Εξορμήσεις συνδικαλιστών σήμερα σε χιλιάδες χώρους δουλειάς.
• Εντείνονται οι προετοιμασίες για τα Κυριακάτικα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ.

ΣΕΛ. 12-13

   

Άκου αφέντες και δούλοι όμοιοι ούλοι... Δε μουρλαθήκαμε ακόμη κι ούτε τό 'χουμε σκοπό!!! !

...Διότι αυτό ζητάνε όσοι ορέγονται συναίνεση των πάντων, για να φτάσουμε στους πάτους των πάτων...
                  
Ας το πάρουν χαμπάρι αυτοί οι ...πονηροί: 
             Δεν υπάρχει «όλοι μαζί»

Με μπαράζ δημοσιευμάτων, αρθρογραφίας και παρεμβάσεων αστικών επιτελείων και πολιτικών παραγόντων του συστήματος, επανέρχεται όλο και πιο επιτακτικά το ζήτημα της περιβόητης «συναίνεσης» και «συνεννόησης» μεταξύ των δυνάμεων της αστικής διαχείρισης. Λίγο - πολύ, ο κοινός παρονομαστής των σχετικών παρεμβάσεων είναι ο εξής: Θεμιτός ο ανταγωνισμός μεταξύ τωρινών και επίδοξων διαχειριστών της αστικής διακυβέρνησης για το ποιος θα βρίσκεται στο τιμόνι της, ωστόσο η κρισιμότητα της κατάστασης για την ανάκαμψη της κερδοφορίας του εγχώριου κεφαλαίου - σε συνθήκες μάλιστα αυξανόμενων σημαδιών «στασιμότητας» και εντεινόμενων ανταγωνισμών στην Ευρωζώνη - απαιτεί ο ανταγωνισμός αυτός να περάσει σε δεύτερη μοίρα. Προέχουν τα συνολικά ταξικά συμφέροντα του εγχώριου κεφαλαίου...

Για να εξασφαλιστεί, βέβαια, η συναίνεση των εργαζομένων και του λαού στη στρατηγική του κεφαλαίου, το παραπάνω σκεπτικό πλασάρεται δημοσίως με το ανάλογο «περιτύλιγμα»: «Κάναμε τόσες θυσίες αυτά τα χρόνια, τώρα που τα καταφέραμε ως χώρα και αρχίζουμε να ανακάμπτουμε, πρέπει να πάμε στις διαπραγματεύσεις με συναίνεση και συνεννόηση, για να διασφαλίσουμε όλοι μαζί τη θετική πορεία».

Πίσω από αυτό το «περιτύλιγμα», επιδιώκεται να κρυφτεί το γεγονός ότι ανάμεσα στα μονοπώλια και τους εκπροσώπους του, από τη μια μεριά, και τα εργατικά - λαϊκά στρώματα, από την άλλη, δεν υπάρχει κανένα «όλοι μαζί».

Ποτέ δεν «κάναμε» θυσίες «όλοι μαζί»: 

Θυσία έγιναν τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα στο βωμό της προσπάθειας του κεφαλαίου να βγει με τις λιγότερες δυνατές απώλειες από την κρίση του. 

Ο λαός μάτωσε και ματώνει όχι γιατί «μαζί τα φάγαμε», ούτε βέβαια γιατί «καταναλώναμε περισσότερα από όσα παράγαμε», 

αλλά για να υλοποιηθεί η αντιλαϊκή στρατηγική, που χάραξαν τα μονοπώλια και η ΕΕ πολύ πριν από την κρίση. 

Γι' αυτό, άλλωστε, και ο πυρήνας της εφαρμόζεται σε όλα τα κράτη - μέλη της λυκοσυμμαχίας.

Αντίστοιχα, και στη φάση της όποιας καπιταλιστικής ανάκαμψης. 

Το κεφάλαιο, βάσει των προβλέψεων των αστικών επιτελείων, προσδοκά ανάκαμψη της κερδοφορίας του, πατώντας ακριβώς πάνω στα ερείπια των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων. 

Για να διασφαλιστούν τα κέρδη και η ανταγωνιστικότητά του, όχι μόνο απαιτεί να διατηρηθεί ο πυρήνας των αντιλαϊκών ανατροπών της προηγούμενης περιόδου, αλλά στο φόντο και των εντεινόμενων ανταγωνισμών που προκαλεί η οικονομική επιβράδυνση στην Ευρωζώνη, 

έχει ανάγκη και από νέα αντεργατικά μέτρα και αναδιαρθρώσεις, που θα του διασφαλίζουν το τσάκισμα των εργατικών δικαιωμάτων και ακόμα περισσότερα πεδία κερδοφόρας δράσης. 

Ο κρατικός προϋπολογισμός για το 2015 επιβεβαιώνει ότι ο λαός θα συνεχίσει να ματώνει και στην ανάκαμψη, με ένταση της φοροεπιδρομής, περαιτέρω μείωση των «κοινωνικών δαπανών», 

την ίδια ώρα που προωθούνται νέες μειώσεις στη φορολογία των επιχειρηματικών κερδών και των υψηλών εισοδημάτων.

Το ίδιο απατηλά είναι και τα «όλοι μαζί» που πλασάρει ο ΣΥΡΙΖΑ, με το δικό του «περιτύλιγμα»: 

«Κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας», «παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας», «καταιγιστικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η κοινωνία», εντός των τειχών της ΕΕ και της εξουσίας των μονοπωλίων...  

Προσφάτως, μάλιστα, στο πλαίσιο των απανωτών εξετάσεων που δίνει στο κεφάλαιο, εντός και εκτός συνόρων, το «όλοι μαζί» του ΣΥΡΙΖΑ διατυπώθηκε με ακόμα λιγότερες φιοριτούρες:  

Στη διαπραγμάτευση, μας εξήγησε ο Γ. Σταθάκης, «εμείς πιστεύουμε ότι υπάρχει χώρος για συμφωνία με αμοιβαίο όφελος». «Συναίνεση» και «συνεννόηση» και με την τρόικα, λοιπόν, και από τους... «αντιμνημονιακούς»!

Με όποιο «περιτύλιγμα» και αν του την πλασάρουν, ο λαός δεν έχει κανένα λόγο να συναινέσει στη στρατηγική του κεφαλαίου, στα «προαπαιτούμενα» των μονοπωλίων που τον ματώνουν στην κρίση και στην ανάκαμψη, ανεξάρτητα από το ποιος είναι στο τιμόνι της αστικής διακυβέρνησης.  

Εχει, αντιθέτως, ανάγκη να μετρήσει αποφασιστικά βήματα στη συγκρότηση της Λαϊκής Συμμαχίας ενάντια στον πραγματικό αντίπαλο, τα μονοπώλια και την εξουσία τους, με ισχυρό ΚΚΕ να βάλει στο επίκεντρο της πάλης του την ανάκτηση των απωλειών του και το άνοιγμα του δρόμου, για να βρεθεί ο ίδιος αύριο στην εξουσία.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ 

Ν. ΡΩΜΑΝΟΣ: ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ!!!

Αυτή η κραυγή τού νεαρού κρατούμενου ακούστηκε πολύ πριν ξεκινήσει την απεργία πείνας, κι ο απόηχός της δονεί ακόμη τα φυλλοκάρδια κάθε μάνας που βλέπει το παιδί της να ξεκινά να «ζήσει» απ’ την αρχή.

Κι εξηγούμαι.

Διαφωνώ κάθετα με την στάση ζωής που επέλεξε αυτό το παιδί και κατέληξε ποινικός κρατούμενος. Σ’ αυτό το «επέλεξε» όμως, χωράνε και πολλά εισαγωγικά.

Αλήθεια, ποιος οδήγησε αυτό το παιδί στον υπόκοσμο; Δεν φαντάζομαι ότι ξύπνησε ένα πρωί και είπε: Πόσο έχει ο μήνας σήμερα; Α, μάλιστα. Καιρός ν’ αφήσω την αγκαλιά τής μάνας μου, την καλοπέραση που μου προσφέρει η ευρύτατη οικονομική επιφάνεια της οικογένειάς μου και να το ρίξω στην αλητεία και τις ληστείες…

Ναι, διαφωνώ κάθετα με ό,τι αντιπροσωπεύει κοινωνικά τον Ν. Ρωμανό. Ως μάνα και με το χέρι στην καρδιά, ίσως κάπου μέσα μου ν’ αποζητώ και μια σκληρή κριτική στην οικογένειά του, γιατί ένα 10% για την πορεία των παιδιών μας, βαραίνει κι εμάς τους γονείς. Το 90% όμως της ευθύνης για την κατάντια τόσο νεαρών ατόμων, βαραίνει την πολιτεία.

Κι εξηγούμαι και πάλι:

Η εγκληματικότητα, κι ό,τι πολλάκις τη συνοδεύει με δήθεν πολιτικό μανδύα, είναι κοινωνικό φαινόμενο. Είναι σύμπτωμα του καπιταλισμού. Είναι αποτέλεσμα της παιδείας που όχι μόνον δεν μορφώνει κοινωνικά, αλλά σκοτώνει…

Τώρα θα μου πείτε, γιατί δεν μπλέκουν όλα τα παιδιά με ληστείες, ναρκωτικά κλπ. Καλό είναι να ξεκινήσει μια τέτοια κουβέντα, για το πώς πέφτουν ή δεν πέφτουν θύματα τα παιδιά, μα δεν είναι της στιγμής. Ή τουλάχιστον δεν είναι της στιγμής γι’ αυτήν την ανάρτηση, όχι γι’ άλλο λόγο, μα για να μην ξεστρατίσουμε απ’ το ζητούμενο.

Και ποιο είναι το ζητούμενο; Η ερμηνεία τής κραυγής που έβγαλε πριν αρκετό καιρό ο Ν. Ρωμανός. ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ!!!

Αυτό βροντοφώναξε ο νεαρός όταν στρώθηκε και διάβασε μέσα στη φυλακή για να δώσει πανελλήνιες εξετάσεις. ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ!!!

«ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ σαν άνθρωπος και όχι σαν σκουλήκι. Τη ζωή τού σκουληκιού τη δοκίμασα κι ήταν όλο γλίτσα και βρωμιά. Θέλω να ξεκινήσω τη ζωή μου απ’ την αρχή».

Τώρα βέβαια, το αν αυτή η νέα αρχή που επεδίωκε το παιδί, θα ήταν για μια ιδανική ζωή γεμάτη οράματα, ιδανικά και υψηλές αξίες, δεν μπορώ να ξέρω.

Σίγουρα όμως δεν θεωρώ ότι διάβασε για να περάσει στο ΤΕΙ και να εκπαιδευτεί εκεί για χειρότερο δρόμο απ’ τον κακό που είχε πάρει.

Όπως και να έχει όμως το θέμα, είναι εξωφρενικό να επιχειρείται απ’ την κυβέρνηση η επαναφορά τής θανατικής ποινής με όχημα τον όποιο Ρωμανό.

Διότι αν δεν αρθεί άμεσα, χτες κιόλας, η απαγόρευση παρακολούθησης των μαθημάτων του και το παιδί πεθάνει απ’ την προσπάθειά του να «ζήσει», τότε θα έχει καταδικαστεί απ’ την Ελληνική Δικαιοσύνη και την κυβέρνηση σε θανατική ποινή, κι αυτή η θανατική ποινή θα έχει εκτελεστεί…

                           ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ.

Καλή Γκέλμπεση (συγγραφέας)