Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2019

ΤΟ ΤΡΙΠΛΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ…


Διήγημα της συγγραφέως Καλής Γκέλμπεση.
Ή μήπως μυθιστορία; 
Ή μήπως πέρα για πέρα αληθινή ιστορία;



ΤΟ ΤΡΙΠΛΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ…

Ο Γιώργης ήταν αυτό που παλιότερα λέγαμε «κλασσικός» άντρας. Δηλαδή ο προσανατολισμένος μόνο να φέρνει μεροκάματο στο σπίτι. Όλα τ’ άλλα, φορτωμένα στο κεφάλι τής συζύγου του. Της Κατερίνας. Εκείνη πάλι, αν και όχι «κλασσική» γυναίκα, αλλά χειραφετημένη, έκανε υπομονή, σίγουρη ότι θα ωριμάσει ο καλός της και θ’ αλλάξει ρότα. Έτσι, πέρασαν κάπου εννιά χρόνια γάμου, τα οποία ομόρφυναν επιπλέον με δυο βλασταράκια που ξεφύτρωσαν απ’ την αγάπη τους.
     Άσβεστος κι ο έρωτάς τους όμως, παρά την γκρίνια που είχε αρχίσει να κάνει πού και κάπου την εμφάνισή της και η οποία πήγαζε απ’ τις οικονομικές δυσκολίες που έπαιρναν όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις.
Ποιος ξεκίναγε την γκρίνια; Ο Γιώργης. Τόσος ο κουτσομισθός του, τόσος ο διπλοκουτοσμισθός τής αγαπημένης του, ε, κουτσά-στραβά θά ’πρεπε να βγαίνει ο μήνας, κατά την άποψή του. Γιατί λοιπόν είχε γίνει από πολύ καιρό ακατόρθωτο να πληρώνουν το στεγαστικό δάνειο; Πάει, άστεγοι θα κατέληγαν και με δυο μικρά παιδιά στην ευθύνη τους…
Σίγουρα η Κατερίνα δεν έκανε καλό κουμάντο! κι άλλη εξήγηση ο νέος άντρας δεν έβλεπε. Ναι, ναι, σίγουρα η Κατερίνα δεν τα κατάφερνε στο κουμάντο τού σπιτιού. Α, δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό! σκέφτηκε ο Γιώργης και πήρε τα γκέμια στα χέρια του, τάχα να την ξεκουράσει μια στάλα. Ε, δεν ήθελε και να την πληγώσει προσβάλλοντάς την σαν μη ικανή.
       Μαζί με τα γκέμια κι όλα όσα χρειάζονται φυσικά. Έλεγχος στα ντουλάπια και στο ψυγείο να εντοπιστούν οι ελλείψεις. Ψώνια απ’ το σούπερ μάρκετ, τον μανάβη, τον χασάπη. Κάλυψη καθημερινών οικονομικών αναγκών των παιδιών, συν των σχολικών αναγκών. Εξόφληση ρεύματος, νερού, τηλεφώνου, ένδυση, υπόδεση κλπ.
Πω-πω! ζόρια… Όχι το στεγαστικό δάνειο δεν μέναν λεφτά να πληρωθεί, μα ούτε πλέον και το ρεύμα. Κι από οικονομία; Ως και απ’ τα άκρως απαραίτητα έκοβε ο άνθρωπος μπας και βγει έστω και ασθμαίνοντας ο μήνας. Κι είχαν περάσει μόνο λίγοι μήνες που ’χε πιάσει τα γκέμια…
Μπεσαλίδικο παλικάρι όμως ο Γιώργης, κι έπρεπε ν’ αποκαταστήσει την Κατερίνα. Να της αποδώσει τα δίκια της. Πώς όμως; Δεν της είχε αποκαλύψει ότι μέχρι πρότινος την θεωρούσε ανίκανη να διαχειρίζεται τα οικονομικά τους.
            Εντωμεταξύ, η Κατερίνα που εκτός από ερωτευμένη γυναίκα ήταν κι εξόχως υποψιασμένη και μεθοδικότατη, τον άφηνε να πιστεύει πως δεν είχε καταλάβει τον λόγο που εκείνος ανέλαβε την καθημερινότητά τους σε οικονομικό επίπεδο. Επιπλέον όμως αξιοποίησε αυτήν την ευκαιρία, να τον ωθήσει ν’ αναλάβει και δουλειές τού σπιτιού. Να τις μοιράζονται δηλαδή, να μην ξεπατώνεται κι εκείνη στην κούραση, να δίνουν και το καλό παράδειγμα στα παιδιά τους.
Έτσι, ο Γιώργης, από «κλασσικός» άντρας, εξελίχθηκε χωρίς να το καταλάβει σε σύγχρονο άντρα και όχι μόνον. Αναλαμβάνοντας δηλαδή ευθύνες που πραγματικά τού αναλογούσαν, άρχισε να οξύνεται και το κριτήριό του. Δεν ήταν πια το ρομποτάκι που γυρνούσε κατάκοπο απ’ τη δουλειά και ξαπλωνόταν σ’ έναν καναπέ βλέποντας τηλεόραση και μετά για ύπνο ως την ώρα που θα σηκωνόταν πάλι για το μεροκάματο. Ήταν πλέον ένας δραστηριοποιημένος άνθρωπος. Βέβαια, σε στενά πλαίσια δραστηριοποιημένος, μα η Κατερίνα επειδή τον ήξερε καλά κι εμπιστευόταν την στόφα του, ήξερε πως μόνο το έναυσμα του έλειπε για ν’ ανοίξει τα φτερά του σ’ όλο τους το εύρος.
Η αλήθεια είναι, ότι παρόλο που ο ίδιος δεν ασχολιόταν με τα κοινά, δεν έβαζε εμπόδια στην καλή του, η οποία πρόσφερε στο ταξικό λαϊκό κίνημα απ’ το στέρημα του χρόνου της και σε βάρος τής ξεκούρασής της. Κάπου-κάπου βέβαια, έτσι για να την πειράξει, την τσίγκλαγε. Μα στ’ αλήθεια βρε γυναίκα, πιστεύεις ότι μπορείς ν’ αλλάξεις τον κόσμο; Χα, χα, χα! Όχι μόνη μου αγάπη μου. Μαζί θα το πετύχουμε! τον τριβέλιζε εκείνη να γραφτεί στο σωματείο του. Μα στου κουφού την πόρτα…
Για να μην τον τριβελίζει λοιπόν η Κατερίνα,  δήλωνε τάχα «απολίτικ» ο Γιώργης, αλλά ψήφιζε στις βουλευτικές εκλογές ό,τι και οι πολλοί. Ό,τι δηλαδή τού «έλεγε» η τηλεόραση, κι ήταν σίγουρη γι’ αυτό η Κατερίνα. Μ’ άλλα λόγια, ήξερε πως έτρεφε αυταπάτες ο καλός της. Ή πιο σωστά, του τις τρέφαν τα τηλεοπτικά κανάλια των μεγαλοαφεντικών τις αυταπάτες. Γιατί κακά τα ψέματα, τα τηλεοπτικά κανάλια, κρατικά και ιδιωτικά, είχαν μεγαλύτερη επίδραση στον εγκέφαλό του, απ’ την εφημερίδα που εκείνη κουβαλούσε καθημερινά στο σπίτι μέχρι προ καιρού. Πλέον, λόγω οικονομικής δυσπραγίας, αγόραζε μόνο μια φορά τη βδομάδα τον Ριζοσπάστη τού ΣαββατοΚύριακου.
Είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου όμως, να βγει ο Γιώργης απ’ τις αυταπάτες του, γιατί αλλιώς θα πήγαινε αύτανδρο το οικογενειακό τους πλοίο, μαζί με όλην την φτωχολογιά βεβαίως…
Άλλωστε, η προεκλογική περίοδος που ήδη είχε ξεκινήσει, ήταν ίσως η καταλληλότερη χρονική στιγμή.
Έμεναν σε μεγάλη πολυκατοικία, κι ήταν σίγουρη ότι διάφοροι αδιάφοροι, μα κι ενδιαφέροντες, θα χτυπούσαν τις πόρτες για να πείσουν τους ενοίκους να ψηφίσουν το ένα ή το άλλο κόμμα. Όσο λοιπόν περνούσε απ’ το χέρι της, θ’ άνοιγε σε όλους την πόρτα. Ειδικά στους πολιτικάντηδες, στους παπατζήδες απάντων των κομμάτων που προωθούσαν εκ των πραγμάτων τα τηλεοπτικά κανάλια, θ’ άνοιγε διάπλατα την πόρτα και θα την κρατούσε ανοιχτή, ν’ ακουστεί η συζήτηση ανάμεσα σ’ αυτούς και στον Γιώργη σ’ ολόκληρη την πολυκατοικία. Τόσο σίγουρη ήταν για την καθαρότητα του ανθρώπου που είχε παντρευτεί. Τόσο σίγουρη ήταν πως ο αγαπημένος της δεν ήταν ηλίθιος, μα απλά παρασυρμένος στις αυταπάτες, απ’ τις οποίες μπορούσε επιτέλους να βγει. Όμοια σιγουρεμένη όμως ήταν και για τις παρλαπίπες που θα ξεφούρνιζαν οι πολιτικάντηδες στον άντρα της, να τον σπρώξουν βαθύτερα σε αυταπάτες…
         Όπως τα προέβλεψε η μεθοδικότατη Κατερίνα, έτσι κι έγιναν τα πράματα.
Οι διάφοροι πολιτικάντηδες και οι βαστάζοι τους, πέσαν στον λάκκο που είχαν ετοιμάσει και για το δικό της φτωχικό. Θα, θα, θα, θα…. Ο Γιώργης είχε μπουχτίσει πια απ’ τα θα… Τότε κύριε Γιώργο, μάλλον δεν κάνετε καλό κουμάντο για να μην βγαίνετε με δυο μισθούς! τόλμησε να ξεστομίσει ένας από δαύτους, στην προσπάθειά του να νουθετήσει το Γιώργη για να ξαναψηφίσει μία από τα ίδια…
Ποιος είδε το λαό και δεν τον φοβήθηκε! Ποιος δεν κάνει ρε κανάγιες καλό κουμάντο; Εγώ; Όξω απ’ εδώ ρεμάλια! Βουτά και την τηλεόραση να τους τη φέρει στο κεφάλι, μα τον πρόλαβε η Κατερίνα. Κάλιο να την έχωνε στο πατάρι, παρά να έσπαγε στα κεφάλια τους. Τόσα λεφτά τούς είχε κοστίσει.
Οι πόρτες των υπολοίπων διαμερισμάτων άνοιξαν κι όλοι πετάχτηκαν ανήσυχοι στο κλιμακοστάσιο. Μα είναι δυνατόν να σφάζεται στα καλά καθούμενα ένα τόσο ερωτευμένο αντρόγυνο; αναρωτιόντουσαν και τρέξαν στον πρώτο όροφο να προλάβουν το κακό.
Ο Γιώργης με την Κατερίνα αντάλλασαν σφιχταγκαλιασμένοι το πιο φλογερό φιλί τους! Ήταν το συγνώμη εκείνου απέναντί της επειδή την είχε υποτιμήσει ως ανίκανη διαχειρίστρια των οικονομικών τους, μα και η κατανόηση εκείνης για το μέχρι πρότινος μη επαρκές πολιτικό κριτήριό του…


            Οι ένοικοι υποχώρησαν στις μύτες μην ενοχλήσουν τους ερωτευμένους νέους ανθρώπους, κι εκείνοι υποχώρησαν στο διαμέρισμά τους, να συνεχίσουν μαζί με τα παιδιά τους το φτωχό δείπνο που είχε διακοπεί απ’ τους …παπατζήδες και τους βαστάζους τους.
Ένα τριπλό χτύπημα όμως στην πόρτα, διέκοψε και πάλι το δείπνο τους.
Καλώς τους, περάστε! τους έκλεισε το μάτι με νόημα η Κατερίνα. Μπα, ποιοι είστε πάλι εσείς και γιατί χτυπήσατε τρεις φορές την πόρτα; ρώτησε ενοχλημένος ο Γιώργης, ακονίζοντας τα νύχια του για επόμενο καβγά.
Ήταν συνθηματικό το τριπλό χτύπημα! Τρία κόκκινα γράμματα! ΚΚΕ!!! του απαντά γελώντας ο μεγαλύτερος απ’ τους δυο επισκέπτες.
Η Κατερίνα μάς είχε ζητήσει να χτυπήσουμε τρεις φορές την πόρτα, εξήγησε με πλατύ χαμόγελο ο νεότερος.
Τι συμβαίνει βρε γυναίκα; Γιατί αυτά τα συνθηματικά; Διότι αγαπημένε μου άντρα, μένουν λίγες μέρες μέχρι τις εκλογές και θα μας μουρλάνουν οι πολιτικάντηδες, πιστεύοντας οι ανόητοι ότι θα ξανακλέψουν την ψήφο σου. Ε, για να γλιτώσουμε από δαύτους, σκέφτηκα έναν τρόπο, ώστε ν’ ανοίγουμε την πόρτα μας μόνον στους ευπρόσδεκτους, δίχως να ρωτάμε συνέχεια ποιος είναι και ποιος είναι…
       Ο Γιώργης, όχι πως αμφισβητούσε πλέον και! το πολιτικό κουμάντο τής αγαπημένης του, μα κάπου στο βάθος αναζητούσε και μια επιβεβαίωση.
-Δε μου λέτε ’σείς οι ευπρόσδεκτοι, τι φταίει που με δυο μισθούς, σύνολο 1400 ευρώ, δεν μπορούμε ’δώ μέσα να βγάλουμε το μήνα;
-Χμ… αν στις δοσμένες συνθήκες παίρνατε δυο μισθούς έκαστος 1.400 το μήνα, ήτοι 2.800 ευρώ, θα σας έλεγα να αναδιαμορφώσετε το κουμάντο σας σφίγγοντας όσο πάει το ζωνάρι, να μην μένετε χρεωμένοι κάθε μήνα. Με 1400 σύνολο όμως, ακόμη και το φαγητό να κόψετε, ούτε το δεκαπενθήμερο δεν βγαίνει. Άρα, ξέρετε τι φταίει…, του απάντησε ο μεγαλύτερος σ’ ηλικία ευπρόσδεκτος.
-Όντως, είσαι ευπρόσδεκτος φίλε μου! Να, πάρε αυτό το πιρούνι, κάθισε δίπλα μου και φάε το μισό φαγητό απ’ το πιάτο μου. Εσύ τώρα ευπρόσδεκτε νεαρέ, για πες μου, τι θα κερδίσω αν ρίξω στην κάλπη το ψηφοδέλτιο που μου μοστράρεις τόση ώρα; Τι μου τάζει δηλαδή το κόμμα σου για να το ψηφίσω; Πόσα θα, θα, θα… μου τάζει;
-Κανένα θα… Μόνο πρόσκληση σου απευθύνει. Πρόσκληση στον αγώνα για να ισιάσουμε κατά το δυνατόν την καθημερινότητά μας, με το βλέμμα στην οριστική παύση των πολιτικάντηδων και των αφεντικών τους. Με στόχο δηλαδή να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας, κάτι που δεν είναι έργο μιας πράξης, ούτε επιτυγχάνεται δι’ αντιπροσώπων. Σε πρώτη φάση επομένως και στην προκείμενη περίπτωση, αφού όλα τα υπόλοιπα κόμματα είναι «θα, θα, θα…», δηλαδή υπηρετούν τα μεγαλοσυμφέροντα, έχουμε ανάγκη πραγματικής και ισχυρής Λαϊκής αντιπολίτευσης μέσα στη βουλή και ταυτόχρονα ανασύνταξη και δυνάμωμα του λαϊκού ταξικού κινήματος. Του κινήματος δηλαδή που υπερασπίζεται τα συμφέροντα της δικής μας οικονομικής τάξης. Της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.
-Μπράβο σοφία ο πιτσιρικάς! μουρμούρισε ο Γιώργης που τάχα δεν τα είχε ματακούσει αυτά.
Μωρέ τά ’ξερε και τα παράξερε. Απόξω τά ’χε μαθημένα, γιατί τ’ άκουγε συνεχώς απ’ την Κατερίνα του, μα πώς να τα πίστευε; Ίδια η δύναμη της τηλεόρασης, ίδια της Κατερίνας; Μα κι ο προϊστάμενος στη δουλειά…, καρμπόν τής τηλεόρασης κι αυτός. Πού να φτουρήσει η Κατερίνα;;;
Πω-πω! Εντελώς χαζός ένοιωθε τώρα. Βρε, μπας και για να ηρεμήσω και να νοιώσω πάλι καμπόσος και ξύπνιος, να επιμένω στην πεπατημένη μου; Να ψηφίσω δηλαδή μία απ’ τα ίδια, για να μην παραδεχτώ ούτε στον εαυτό μου πόσο βλάκας είχα πιαστεί…, σκέφτηκε προς στιγμή, μα κοιτώντας το φτωχικό τους δείπνο ξαναπήρε τα πάνω του.
-Έλα, έλα νεαρέ, κάθισε εδώ να φας το άλλο μισό απ’ το πιάτο μου. Εγώ θα μοιραστώ με την Κατερίνα μου τη δική της μερίδα. Έλα, μην ντρέπεσαι. Κάθισε. Άφησε τα ψηφοδέλτια πάνω στο ψυγείο μην λερωθούν, κι άφησέ τα όλα! σε παρακαλώ. Τρεις μέρες απόμειναν μέχρι τις εκλογές κι έχω πολύ κόσμο να επισκεφτώ!
«Πολλούς παραπλανημένους, μα καθαρούς, τίμιους δουλευτάδες, αυταπατώμενους, που οφείλω να βοηθήσω να βγουν απ’ τις αυταπάτες τους, πριν τους πνίξουν, για δεν τ’ αξίζουν. Δεν είναι καθάρματα φιλοτομαριστές, ούτε φασίστες τού κερατά. Δεν είναι χαλασμένοι. Είναι ταλαίπωροι βιοπαλαιστές σαν κι εμένα, που απλά δεν έχουν μια Κατερίνα να τους βοηθήσει να δουν την αλήθεια. Να ακούσουν τους κομμουνιστές. Να κάνουν το βήμα να ψηφίσουν ΚΚΕ! Τι έχουν να χάσουν; Τίποτα! όπως κι εγώ άλλωστε. Αν όμως δυναμώσει για τα καλά το ΚΚΕ, έχουμε να κερδίσουμε εμείς που μοχθούμε, κι έχουν να χάσουν οι κηφήνες που ζουν μες στη χλιδή στις πλάτες μας...», σκεφτόταν μυστικά απ’ τους συνδαιτυμόνες του, κι έπιασε τρυφερά το χέρι τής αγαπημένης του, ευχαριστώντας την νοερά που υπήρχε στη ζωή του!  

Διήγημα της συγγραφέως 
Καλής Γκέλμπεση.
Ή μήπως μυθιστορία; 
Ή μήπως πέρα για πέρα αληθινή ιστορία;



Τρίτη, 2 Ιουλίου 2019

ΣΤΗΡΙΞΗ ΚΑΙ ΥΠΕΡΨΗΦΙΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ Ή….

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΔΙΛΗΜΜΑ 

Δεν είναι η πρώτη φορά που θ’ αναφερθώ στον λόγο συστράτευσής μου με το ΚΚΕ.
Δεν είναι η πρώτη φορά που διευκρινίζω ότι είμαι Μαρξίστρια-Λενινίστρια, ή τουλάχιστον το προσπαθώ.
Δεν είναι η πρώτη φορά που δηλώνω κομμουνίστρια, ή τουλάχιστον προσπαθώ να είμαι, να γίνω.
Είναι όμως η πρώτη φορά που τινά τρόπον θα εξιστορήσω πώς έφτασα στο ΚΚΕ, γιατί σταθεροποιήθηκα πολιτικά/κομματικά στο ΚΚΕ, γιατί συνεχίζω και θα συνεχίσω να παραμένω στρατευμένη σ’ αυτά που το ΚΚΕ πρεσβεύει. Επιπλέον, γιατί ειδικά σήμερα απαιτείται η όσο το δυνατόν μαζικότερη συστράτευση τής φτωχολογιάς με το ΚΚΕ. Κι ως γνωστόν, φτωχολογιά δεν είναι μόνον οι φτωχοί εργάτες τού χεριού, αλλά και του πνεύματος. Επιστήμονες, καλλιτέχνες, λογοτέχνες. Ακόμη, ταλαίπωροι μικροεπαγγελματίες του αγρού και της πόλης, κλπ.
            Γεννήθηκα σε μια φτωχογειτονιά με χωματόδρομους ή πιο σωστά καρόδρομους. Λίγο-πολύ εκεί στην πετρώδη άκρη τής πόλης, όλοι μέσα στην φτώχεια βράζαμε, σε διαφορετικούς βαθμούς Κελσίου βέβαια.
Μόνο οι πεθαμένοι όμως δεν κουνούν ρούπι, κι έτσι είδα κι άλλες γειτονιές. Εντελώς διαφορετικές απ’ τη δική μας. Βρέθηκα και σ’ άλλες πόλεις, σ’ άλλες περιοχές. Είδα πλουσιόσπιτα, καλοβολεμένους, καλοταϊσμένους, καλοντυμένους… Σαφώς, αυτοί μειοψηφούσαν σε αριθμό, συγκριτικά με την φτωχολογιά. Κι ήμουν δεν ήμουν τότε στο έμπα τής εφηβείας.
Μοιραία, αναρωτήθηκα, πώς γίνεται κάποιοι λίγοι να έχουν τόσα πολλά, την στιγμή που οι πολλοί διέθεταν τόσα λίγα κι ας δούλευαν σαν σκλάβοι. Η συνείδησή μου ξεσηκώθηκε. Γιατί να υπάρχει αδικία στον κόσμο;
Ύστερα, «ανακάλυψα» τους ακόμη λιγότερους. Τους κεφαλαιοκράτες. Κατάλαβα δηλαδή ότι το άνοιγμα της ψαλίδας ήταν ακόμη μεγαλύτερο, ανάμεσα σε αυτούς που δούλευαν σαν σκλάβοι και σ’ αυτούς που απολάμβαναν τα κόπια των σκλάβων. Ήμουν δεν ήμουν τότε στο πλησίασμα της κορύφωσης της εφηβείας μου. Η συνείδησή μου παραξεσηκώθηκε. Γιατί να υπάρχει αδικία στον κόσμο;
Ήδη έχει μεσολαβήσει και η χούντα, η φασιστική δικτατορία 1967-1974, η οποία έκανε θεόρατο το άνοιγμα της ψαλίδας, βάζοντας κυριολεκτικά φωτιά στη συνείδησή μου. Γιατί να υπάρχει αδικία στον κόσμο;
Ε, τούτη η διαφωνία μου με την αδικία, ήταν και η βάση που γενικότερα με χαρακτήριζε ως άνθρωπο απ’ τα μικράτα μου κιόλας. Ως φυσιολογικό άνθρωπο, με τα λάθη μου, με τα σωστά μου, με τις αδυναμίες μου και με τα τρανά μου.


Κάπως έτσι, κι αλλιώς δεν γινόταν αφού διαφωνούσα με την αδικία απ’ οπουδήποτε κι αν προερχόταν, βρέθηκα στις γραμμές τού ΚΚΕ και υπήρξα επί 18 περίπου χρόνια, πρώτα μέλος τής ΚΝΕ και μετά μέλος τού ΚΚΕ, ώσπου διαγράφτηκα από μετέπειτα …ανανήψαντες που φυσικά πέρασαν απέναντι απ’ το ΚΚΕ…
Ε, και λοιπόν; Τι σημαίνει αυτό; Μήπως ότι εγώ θα έπρεπε να στραφώ ενάντια στο ΚΚΕ; Κι αυτό βεβαίως θα μπορούσε να συμβεί, αν το ΚΚΕ δεν ήταν Μαρξιστικό-Λενινιστικό κόμμα. Επαναστατικό κόμμα!
            Στα 18 χρόνια λοιπόν οργανωμένης ταξικής πάλης μέσα απ’ τις γραμμές τού ΚΚΕ, κέρδισα αμύθητους θησαυρούς γνώσης. Τόσους, που αν δεν ήμουν οργανωμένη θα χρειαζόμουν δυο ζωές για να τους αποκτήσω. Κι αφού λοιπόν πήρα τόσες και τόσο γερές βάσεις, στα επόμενα χρόνια κέρδισα ακόμη περισσότερους αμύθητους θησαυρούς γνώσης. Τόσους, που αν δεν συνέχιζα να πορεύομαι κάτω απ’ το λάβαρο του ΚΚΕ, θα χρειαζόμουν δέκα ζωές για να τους αποκτήσω.  
Ποια η σημαντικότερη γνώση που κέρδισα; Μα η διαλεκτική σκέψη. Εκείνη που αφορά την καθημερινότητα. Πώς δηλαδή ν’ αγωνίζομαι για την καθημερινότητά μου κόντρα στους καιρούς, κάτι στο οποίο με βοήθησε επίσης και η μελέτη τής ιστορίας των ταξικών αγώνων, καθώς και ο Ριζοσπάστης. Αυτό το στέρεο γιοφύρι των πολλών με το Κόμμα!


            Ομολογουμένως όμως, δεν είναι μόνο η τιμημένη ιστορία τού ΚΚΕ που με διαβεβαιώνει ότι δεν πρόκειται να προδώσει τις προσδοκίες μου. Δεν είναι μόνο οι εκατόμβες νεκρών που έχει δώσει στον αγώνα για την λευτεριά τής πατρίδας και του λαού μας, ούτε μόνο οι πολλαπλάσιοι βασανισμένοι, φυλακισμένοι, σακατεμένοι για τους ίδιους λόγους. Είναι και η σύγχρονη συνέπειά του. Είναι και οι σύγχρονες θυσίες των κομμουνιστών, που τις πληρώνουν και με μακροχρόνια ανεργία. Είναι όμως και το πρόγραμμά του και το καταστατικό του (19ο Συνέδριο),  που αποδεικνύουν την πλήρη ωριμότητά του και τον σταθερό στρατηγικό στόχο του που δεν τον αλλάζει κατά το δοκούν...


Κι ας με συγχωρέσουν οι λαθολόγοι… που γράφω στα παλαιότερα των υποδημάτων μου τον «πόνο» τους να με …συνετίσουν κουνώντας μου το δάχτυλο για κάποια λάθη τού ΚΚΕ στις πλέον σκληρές εποχές, αλλά και στις πιο σύγχρονες συνθήκες όπως π.χ. η άδικη διαγραφή μου.  Άλλωστε, μόνο οι νεκροί δεν λαθεύουν. Οι ζωντανοί, έρχονται στιγμές που λαθεύουν. Φτάνει να μην προδίδουν! Άλλο πράμα το λάθος, κι άλλο η προδοσία. Και για προδοσία, ουδείς μπορεί να κατηγορήσει το ΚΚΕ και τους κομμουνιστές! Ούτε καν με χαλκευμένες κατηγορίες…


            Στα καθ’ ημάς λοιπόν κι ενόψει των εκλογών τής 7ης Ιούλη:
ΝΑΙ στην υπερψήφιση του ΚΚΕ, γιατί εκτός απ’ τον στρατηγικό του στόχο, αυτόν δηλαδή για τον οποίο δημιουργήθηκε πριν εκατό χρόνια, καλείται να υπηρετήσει κι έναν παροδικό/ενδιάμεσο. Εκείνον τής ισχυρής Λαϊκής/Εργατικής Αντιπολίτευσης. Ο λόγος γνωστός και σοβαρός, μια κι η αλήθεια βοά, κι άνθρωπο να καμώνεται το αντίθετο δεν αντάμωσα στο διάβα μου.
Ποια είναι όμως η αλήθεια που βοά;
Όποιος κι αν αναλάβει στις 8 Ιούλη τη διακυβέρνηση της χώρας, ακόμη κι ως αυτοδύναμη κυβέρνηση, θα συγκυβερνά με όλους πλην τού ΚΚΕ…
Μ’ άλλα λόγια, όποια κυβέρνηση κι αν προκύψει στις 8 Ιούλη, δεν θα έχει απέναντί της αντιπολιτευόμενο κόμμα, πλην του ΚΚΕ. Δεν θα έχει απέναντί της αντιπολιτευόμενους βουλευτές, εκτός από τους κομμουνιστές.
Α, κι αν τυχόν ακούγονται τίποτα ουρλιαχτά αντιπολίτευσης απ’ τ’ άλλα κόμματα, θα είναι τύπου «νερό-ύδωρ», «αέρας-άνεμος», «γυναίκα-γυνή», «άντρας-ανήρ» και πλείστα άλλα τέτοια υποτίμησης της νοημοσύνης των φτωχών ψηφοφόρων, που θα συνεχίσουν να στενάζουν κάτω απ’ τις ίδιες αντιλαϊκές πολιτικές.
            Εν κατακλείδι, ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΟ ΚΚΕ, Ή ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ ΤΗΣ ΦΤΩΧΟΛΟΓΙΑΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΝΑ ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΌΤΗΤΑ ΤΗΣ;
Απαντώ με το χέρι στην καρδιά, ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ ΤΗΣ ΦΤΩΧΟΛΟΓΙΑΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΥΠΕΡΨΗΦΙΣΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΤΙΣ 7 ΙΟΥΛΗ, ΚΙ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ και! ΜΕΣΑ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΜΑΣ ΤΑΞΗΣ, ΠΟΥ ΘΑ ΞΕΤΥΛΙΓΟΝΤΑΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΑ!
Αυτός είναι ο μονόδρομος των ανθρώπων του μόχθου! Ένας μονόδρομος με συνέχεια και συνέπεια, ώσπου οργανωμένα η μεγάλη λαϊκή οικογένεια, όλοι εμείς που ανήκουμε στην φτωχολογιά, με πρωτοπόρους τους φτωχούς κομμουνιστές και με την καθοδήγηση του ΚΚΕ, να γυρίσουμε αποφασιστικά τον τροχό τής ζωής. Τόσο αποφασιστικά, ώστε να νοιώσουν την ανάσα μας στο σβέρκο τους άπαντες οι κανάγιες, πολιτικοί και εκμεταλλευτές τού λαϊκού ιδρώτα. Κι αναφέρομαι βεβαίως στα ντόπια μα και τα ξένα σκυλιά που οφείλουμε να ξεδοντιάσουμε πριν είναι πολύ αργά… Διότι ως γνωστόν, έρχονται καιροί ακόμη δυσκολότεροι, επικίνδυνοι και πονηροί… με σκοπό να σκοτώνονται οι λαοί για τ’ αφέντη το φαΐ…, διότι νέα συγχρονισμένη καπιταλιστική κρίση είναι καθ’ οδόν…
ΣΤΗΡΙΞΗ ΚΑΙ ΥΠΕΡΨΗΦΙΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ λοιπόν, Ή ΞΑΝΑ ΣΚΥΨΙΜΟ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΝΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΝ ΣΥΡΙΖΑ;;;;

Καλή Γκέλμπεση (συγγραφέας)

(...Και τώρα, δικαίως καμπόσοι θ' αναρωτηθούν: Μυθιστορία ή ιστορία είναι αυτό που έγραψες Καλή; Κι εγώ οφείλω ν' απαντήσω αυθόρμητα. Απαντώ λοιπόν:
Ό,τι και νά ‘ναι, έπρεπε και θα μπορούσε να είναι πολλές περισσότερες σελίδες Α4, ώστε να προσφέρει στον αναγνώστη πολλές επιπλέον συγκινήσεις ή λόγους για αντιδράσεις. 
Δεσμεύομαι πάντως, πρώτα ο λαός φυσικά, να το πλουτίσω κάποια στιγμή μετά τις εκλογές, γιατί τώρα με πιέζει άκαρδα ο χρόνος.
Στην προκείμενη όμως, ουδεμία σημασία έχει αν πρόκειται για μυθιστορία ή ιστορία.
Άλλωστε, οι λογοτέχνες που σέβονται το εαυτό τους, βουτάνε την πένα τους στην ίδια τη ζωή, χωρίς ωραιοποιήσεις και δίχως ισοπεδώσεις, προσαρμόζοντας και την μυθοπλασία αναλόγως.
Εκείνο επομένως που έχει σημασία κι εξαιρετική αξία στην προκείμενη, είναι το εξής και μοναδικό αληθινό δίλημμα:
ΣΤΗΡΙΞΗ ΚΑΙ ΥΠΕΡΨΗΦΙΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ Ή ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΚΥΨΙΜΟ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΝΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΝ ΣΥΡΙΖΑ;;;;)



Καλό κόκκινο βόλι! φίλοι και σύντροφοι!

Καλό κόκκινο βόλι! σ’ όλους που δεν νοιάζονται μόνο για το τομάρι τους!

Καλό κόκκινο βόλι! στην περήφανη φτωχολογιά!

Καλό κόκκινο βόλι! στα νιάτα! στη νεολαία που στενάζει με μισθούς και μεροκάματα ελεημοσύνης ζητιανιάς…

Καλό κόκκινο βόλι! στα περήφανα γηρατειά! που νοιάζονται για τα εγγόνια τους! για τα νιάτα και το μέλλον τους!

Καλό κόκκινο βόλι! στους γονιούς που ψηφίζουν για το παρόν και το μέλλον των παιδιών τους!


ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΟ ΤΙΜΗΜΕΝΟ ΚΚΕ!
ΤΙΜΗΜΕΝΟ για το παρελθόν και το παρόν του!
ΤΙΜΗΜΕΝΟ για τον λόγο που δημιουργήθηκε!

Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2019

Η ΑΠΟΧΗ ΚΑΙ Η ...ΕΠΟΧΗ (Άνθρωποι και σκουλήκια)


Άνθρωποι και σκουλήκια

Με τη Σουλτάνα υπήρξαμε για ένα φεγγάρι συναδέλφισσες στη δούλεψη ενός δουλέμπορα που έπαιρνε εργολαβικά τον καθαρισμό κοινόχρηστων χώρων και κλιμακοστασίων πολυκατοικιών. Κι αν την θυμόμουν τόσο έντονα, ήταν απ’ το γέλιο της. «Κακαριστό». Αυτή ήταν η αντίδρασή της, η απάντηση της, σ’ ό,τι έβλεπε ή άκουγε, κι ας μην χώραγε γέλιο…
Στην αρχή την έκρινα ως χαζοχαρούμενη. Λειψή. Όμως δεν ήταν έτσι. Πονηρούλα ήταν. Για τούτο κι όταν χωριστήκαμε, όταν δηλαδή εγώ απολύθηκα, εκείνη ήδη είχε προαχθεί σε προϊσταμένη… Σε υπεύθυνη που κούναγε το καμτσίκι τής απόλυσης στις υπόλοιπες εργάτριες, για να φτύνουν όλο και περισσότερο αίμα στο πουγκί τού δουλέμπορα. Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να μου χρωστά μεγάλη υποχρέωση, γιατί χωρίς εμένα θα παρέμενε τότε όπου κι εγώ. Στο κάτεργο του σφουγγαρόπανου… Αν δηλαδή δεν της μιλούσα για το συνδικάτο καθαριστριών, αν δεν της μιλούσα για έναν άλλο καλύτερο κόσμο τον οποίο μπορούμε να φτιάξουμε και ν’ απολαύσουμε, κι αν αυτή δεν έτρεχε πίσω απ’ την πλάτη μου να με καρφώσει στο αφεντικό, δεν θα είχε γίνει προϊσταμένη…
          Τα χρόνια πέρασαν. Κάπου δεκατρία τον αριθμό. Εγώ είχα μπει σε black list ως φαίνεται, και σε δουλεμπορικό δεν με ξαναπροσέλαβαν. Ούτε κι αλλού όμως, γιατί μεσολάβησε και η νέα καπιταλιστική κρίση, κι η ουρά τής ανεργίας με πέταξε στις τελευταίες θέσεις και! λόγω ηλικίας. Κάνα ψευτομεροκάματο έκανα μόνο, ως καθαρίστρια σε σπίτια μικροαστών απ’ εδώ κι απ’ εκεί, ώσπου έλειψε εντελώς κι αυτό. Νεοπτωχεύσαντες γαρ, που το πορτοφόλι τους περιορίστηκε κάτω απ’ τα πέντε χιλιάρικα ευρώ μηνιαίως. Πώς να πληρώνουν κι εμένα την «απαιτητική»… Προσανατολίστηκαν λοιπόν σε μοναχικές μετανάστριες και δη στις ταλαίπωρες που δεν είχαν νόμιμη παραμονή. Αυτές οι δόλιες, με το πιστόλι τής εξαθλίωσης στον κρόταφο και δίχως υποστηρικτικό περιβάλλον, σύρονται ως «εσωτερικές» εξυπηρετώντας τους σε εικοσιτετράωρη βάση επί πινακίου φακής κι ενός κρεβατιού να ρίχνουν το βασανισμένο κορμί τους, αν κι όποτε φυσικά προλαβαίνουν.


     Στη «ρουτίνα» μου εγώ, αναζητώντας δηλαδή μεροκάματο, μπήκα σ’ ένα απ’ τα μεγάλα σούπερ μάρκετ να κάνω αίτηση για δουλειά. Απ’ το ύφος τού προϊστάμενου εκεί, κατάλαβα ότι τσάμπα κόπο έκανα και πάλι, πρωτίστως λόγω ηλικίας… Βέβαια αν είχα «μέσον» θα με προσλάβαναν ως νεολαίισα με φρέσκο αίμα προς πόση…
Πήρα ένα μπουκαλάκι νερό κι ένα κουτάκι πορτοκαλάδα να στυλωθώ, γιατί ήταν προχωρημένο μεσημέρι κι εγώ από νωρίς το πρωί στους δρόμους να συμπληρώνω αιτήσεις για τον κάλαθο των αχρήστων… Με πόναγε βέβαια που θα ξόδευα και σχεδόν ένα ολόκληρο! ευρώ, μα προκειμένου να σωριαζόμουν αποφάσισα να το χαλαλίσω…
Απ’ τα τρία ταμεία τού σούπερ μάρκετ λειτουργούσε μόνο το ένα, αλλά ευτυχώς δεν είχε ουρά. Μόνο δυο πελάτισσες πριν από μένα. Η μία ήταν η Σουλτάνα. Την αναγνώρισα αμέσως. Εκείνη όμως δεν με αναγνώρισε. Ή μήπως καμώθηκε ότι δεν με ξέρει; Πάντως, δεν ήταν πλέον η γυναίκα που μόνο κακάριζε δίχως να μιλά ή να εκφράζει άποψη. Αντίθετα παρλάριζε ασταμάτητα, να πείσει την άλλη πελάτισσα και την ταμεία να μην πάνε να ψηφίσουν. Να κάνουν δηλαδή αποχή, όπως η ίδια που ετοιμαζόταν να φύγει για το χωριό της, ν’ απολαύσει τη θάλασσα. Γι’ αυτό κι είχε ψωνίσει κάπου διακόσια ευρώ προμήθειες. Ανάμεσα στα δυο καρότσια με τις προμήθειές της, στεκόταν ένα κοριτσάκι όχι πάνω από δέκα-δώδεκα ετών. Γυναίκα κι εγώ, κι ενίοτε η περιέργεια με τσιγκλά.
-Σουλτάνα! Πώς άλλαξες έτσι; Μοντελάκι έγινες! Κι η μικρούλα;
-Α! Παντρεύτηκα. Είναι η μοναχοκόρη μου. Εσύ τι κάνεις;
-Τι να κάνω… Ψάχνω για δουλειά.
-Αχχχ… κι εγώ δεν είμαι σε καλύτερη θέση.
-Γιατί καλέ μαμά; Εσύ όλο λες ότι μια χαρά θέση έχεις στο υπουργείο.
-Πάψε παιδί μου! Εννοούσα πως όταν πήγα για μια υπόθεση του πατέρα σου στο υπουργείο, ευτυχώς δεν περίμενα όρθια. Βρήκα μια θέση και κάθισα.
-Μα τι λες καλέ μαμά; Αφού εκεί δουλεύεις και τώρα ο νονός θα διορίσει και τον μπαμπά να δουλέψει εκεί. Γι’ αυτό δεν έγραψε το ταξί στ’ όνομα του αδελφού του που έχει άλλα δύο;
-Μην το ακούτε καλέ το παιδί μου. Λειψό είναι. Το παρακολουθεί ψυχολόγος. Αποχή που λέτε κυρίες μου! Αποχή να τους τιμωρήσουμε όλους! Να γιατί λέω ότι προτιμώ από αύριο κιόλας να πάω μια βόλτα στο χωριό μου, παρά να μείνω κατακαλόκαιρο και με τέτοιες ζέστες εδώ για να ψηφίσω. Δεν ψηφίζω κανέναν! Πάει και τελείωσε! Κάντε κι εσείς το ίδιο!
-Μην το κάνετε αυτό κυρία μου. Μην πληγώνετε έτσι το παιδί σας. Κοιτάξτε το πώς μαράζωσε μ’ αυτά που είπατε…, ακούστηκε εκρηκτική η χαμηλόφωνη παρατήρηση ενός νεαρού, που πήρε σειρά στο ταμείο μετά από μένα. Το αποτέλεσμα; Το κοριτσάκι ξεθάρρεψε και ξεσπάθωσε.
-Λειψή είσαι εσύ κυρία μαμά μου! Αλλιώς δεν θα γύρναγες κάθε μέρα από σπίτι σε σπίτι να λες ψέματα στον κόσμο ότι δεν θα ψηφίσεις τίποτα και θα κάνεις αποχή και να κάνουν όλοι το ίδιο. Κι εσύ κι ο μπαμπάς θα ψηφίσετε τον νονό μου τον υπουργό, που σε διόρισε στο υπουργείο του. Γι’ αυτό μεταφέρατε τα εκλογικά σας δικαιώματα ξανά στο χωριό και γι’ αυτό θα πάμε στο χωριό, κι όχι επειδή σ’ αρέσει εκεί. Έτσι δεν είπες; Ότι σιχαίνεσαι τους κωλόβλαχους στο χωριό δεν είπες; Ότι βρωμάνε κοπριά και προβατίλα δεν είπες;  Πως αν οι θυμωμένοι δεν κάνουν αποχή και ψηφίσουν εκείνο το πώς το λένε… κάπα… κάπα… κάτι, ότι κινδυνεύει ο νονός να μην ξαναείναι υπουργός και τότε δεν θα μπορέσει να διορίσει και τον μπαμά, δεν είπες; Ότι….
Δεν πρόλαβε η δωδεκάχρονη να βγάλει στη φόρα κι άλλα «τιμητικά» για τη μάνα της. Την σταμάτησε ένα …μητρικό χαστούκι που της προκάλεσε αιμορραγία απ’ τη μύτη. Το σκουλήκι! Ευτυχώς ο νεαρός πίσω μου ήταν γιατρός κι επενέβη αστραπιαία και αποτελεσματικά.
Επενέβην κι εγώ όμως. Άρπαξα ένα απ’ τα δύο γιαούρτια τού κιλού απ’ τα ψώνια της και της το φόρεσα καπέλο… τής ξεφτιλισμένης ύαινας! Της σκύλας! Της ρουφιάνας! Της βρωμοσκύλας φιλοτομαρίστριας, που μπρος στο προσωπικό της βόλεμα θυσιάζει και το παιδί της…         
      Η άλλη πελάτισσα ζήτησε με νόημα απ’ την ταμία να χρεώσει σ’ εκείνην το νερό μου και την πορτοκαλάδα μου. Τα έχωσε γρήγορα σε μια νάιλον τσάντα, μου τα έδωσε και μ’ έσπρωξε σχεδόν βίαια στην έξοδο. Η σκύλα σχημάτιζε ήδη τον αριθμό τής άμεσης δράσης στο πανάκριβο κινητό της…

  


          Προχωρώντας αργά-αργά ν’ απομακρυνθώ απ’ το σούπερ μάρκετ, γιατί το γοργά είχε τελειώσει για μένα, μια κι η φτώχεια με την ανεργία κουβαλούν ασθένειες και συνοσηρότητες με το πέρασμα του χρόνου, όπως άλλωστε και η σκληρή δουλειά, νοιώθω ένα χέρι να με πιάνει γερά απ’ το μπράτσο. Ήταν ο νεαρός γιατρός.
-Ελάτε, ελάτε σας παρακαλώ. Να, εδώ στην καφετέρια. Θα πιούμε έναν καφέ ώσπου να περάσει η …μπόρα.
-Ποια μπόρα; Βράζει ο τόπος.
-Ακριβώς. Βράζει ο τόπος… Το περιπολικό φτάνει σε λίγα λεπτά.
-Χμ… Κατάλαβα…
-Μην φοβάστε. Φτάνει να μην σας πιάσουν τώρα. Γιατί μετά… Χα, χα, χα!
-Δε μου λες κι εμένα να γελάσω λεβέντη μου, που τό ‘χω τόση ανάγκη…
-Αυτή η ύαινα, όπως σωστά την αποκάλεσες -μου επιτρέπεις τον ενικό φαντάζομαι, αυτή η ύαινα που λες, δεν έχει μάρτυρες εναντίον σου. Εγώ και η άλλη πελάτισσα την παρατήσαμε σύξυλη. Η ταμίας «δεν είδε» τι έγινε, οι υπόλοιποι εργαζόμενοι ούτε που «είδαν» ή «άκουσαν» κάτι, ο προϊστάμενος  ήταν στο γραφείο του και το μόνο που άκουσε ήταν ένα κορίτσι που έκλαιγε…
-Ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ όλους. Να, μωρέ! Να πώς ο λαός μπορεί να ενωθεί μπρος στο δίκιο, βγάζοντας απ’ τη μέση τους ρουφιάνους! Αλήθεια, εσύ θα ψηφίσεις ή θα κάνεις αποχή;
-Μέχρι πριν λίγο, σκεπτόμουν πολύ σοβαρά την αποχή. Τώρα, είμαι στο πενήντα-πενήντα.
-Μου επιτρέπεις; Αυτή επικαλείται τάχα το κατακαλόκαιρο, για να πείσει τους θυμωμένους όπως είπε η μικρούλα, να κάνουν αποχή. Κάποιος πριν από πολλά χρόνια, αστυνομικός στο επάγγελμα και πρωτοπόρος ομολογώ για εκείνην την εποχή στην προπαγάνδα υπέρ τής αποχής, επικαλούνταν στην προπαγάνδα του το κρύο. Όχι πως ήταν καταχείμωνο, μα είχαν πιάσει νωρίς τα κρύα. Πού ν’ αφήσετε τη ζεστούλα σας και να τρέχετε για ψήφο; προσπαθούσε να επηρεάσει όποιον έπεφτε στα «νύχια» του. Κι όποιον δεν έβρισκε τυχαία, σκαρφιζόταν μια δικαιολογία να τον επισκεφτεί… Το αποτέλεσμα; Στο εκλογικό τμήμα που παρευρισκόμουν ως εκλογικός αντιπρόσωπος του κάπα… κάπα… κάτι…, όπως προσπάθησε να το πει η μικρούλα, ένας ψηφοφόρος έφτασε σχεδόν αχάραγο με ολόκληρη την οικογένειά του. Περίμεναν υπομονετικά και με πλατύ χαμόγελο να έρθει η ώρα ν’ ανοίξουν οι κάλπες.
-Χα, χα, χα! Μην μου πεις. Κατάλαβα ποιος ήταν. Ο αστυνομικός που προπαγάνδιζε την αποχή.
-Ακριβώς! Και για να μην στα πολυλογώ, το κάπα… κάπα… κάτι, πάλευε κι αυτός να μην δυναμώσει εκλογικά.
-Ok, μ’ έπεισες. Τέρμα και το πενήντα-πενήντα. Θα πάω να ψηφίσω! Δεν θα με ρωτήσεις τι θα ψηφίσω;
-Όχι. Ξέρω.
-Μπα, έχεις και κληρονομικό χάρισμα μαντείας; Χα, χα, χα!
-Τι άλλο θα μπορούσε βρε γιατρέ να ψηφίσει ένας μη ρουφιάνος, υποψιασμένος, αλληλέγγυος του δίκιου και μη χειραγωγημένος;
-Πώς ξέρεις ότι δεν είμαι χειραγωγημένος;
-Παραπλανημένος σ’ έναν βαθμό μπορεί να υπήρξες, χειραγωγημένος όμως όχι. Αλλιώς, δεν θα ήσουν τώρα εδώ, κι εγώ θα βρισκόμουν με χειροπέδες στο περιπολικό. Να, μόλις πέρασε. Έφυγε. Χωρίς εμένα όμως μέσα γιατρέ. Χα, χα, χα!
-Τέλεια. Ώρα να φύγουμε κι εμείς. Κι έχω αργήσει, να πάρ’ η ευχή… Οι καφέδες είναι πληρωμένοι από μένα. Εγώ φεύγω. Εσύ όμως μείνε κάνα τεταρτάκι ακόμη, γιατί έχει πολλά ποδάρια ο διάβολος. Άντε γεια και καλό μας κόκκινο βόλι!
-Δεν μου είπες όμως τ’ όνομά σου.
-Γιατρός. Το δικό σου;
-Μάνα
-Χάρηκα πολύ, Μάνα!
-Κι εγώ Γιατρέ! Καλό κόκκινο βόλι λοιπόν!
                   
Καλή Γκέλμπεση (συγγραφέας)


(Αφορμή για να σκαρώσω την παραπάνω μυθιστορία δεν είναι μόνο οι διάφοροι που περιδιαβαίνουν τις ρούγες ασθμαίνοντας να πείσουν τους «θυμωμένους» να κάνουν αποχή απ’ τις εκλογές. Είναι κι εκείνοι που οργανώνουν, ή τουλάχιστον προσπαθούν να οργανώσουν συγκεντρώσεις υπέρ τής αποχής, όπως ο ρουβίκωνας εδώ  https://www.athens.indymedia.org/post/1598632/ 
και δεν ξέρω πού αλλού. Άραγε τι υπηρετεί;;; Ρητορικό το ερώτημα…)



Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019

ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ ΑΝ ΨΗΦΙΣΕΙΣ ΚΚΕ;;;

 

-ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ ΑΝ ΨΗΦΙΣΕΙΣ ΚΚΕ;;;
Πρόκειται για μια ερώτηση που από δημοσκοπκή «διαστροφή» έχω θέσει σε πολλούς και πολλές των οποίων το βήμα προς το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ είναι ακόμη μετέωρο….
Η απάντηση όλων σε πρώτη φάση; Καρμπόν…
«Τίποτα δεν έχω να χάσω αν ψηφίσω ΚΚΕ και τίποτα κακό δεν θα πάθω»

-Τότε γιατί δεν κάνεις το βήμα να ψηφίσεις ΚΚΕ;
Εδώ οι απαντήσεις χειριστικές και «κλισέ» τής σύγχρονης αντι-ΚΚΕ προπαγάνδας των εντεταλμένων της διατήρησης του λαού σε βαθύ ύπνο…
Κοινώς, απαντήσεις που δείχνουν την επιτυχή χειραγώγηση των πολλών ενάντια στα ίδια τους τα συμφέροντα. Το διευκρινίζω για να ξεκαθαρίσω ότι δεν πρόκειται για χαλασμένους ανθρώπους.

«Μα το ΚΚΕ δεν θέλει να κυβερνήσει»
-Σαφέστατα και θέλει, κι είναι και υποχρέωσή του! Όχι όμως υποκαθιστώντας εσένα, αλλά μαζί μ’ εσένα. Κι ώσπου να το αποφασίσεις, θα παραμένει αντιπολίτευση γιατί μόνο έτσι θα υπηρετεί τα συμφέροντά σου. Για φαντάσου να είχε κάνει το έγκλημα να συγκυβερνήσει με τον ΣΥΡΙΖΑ… Τότε φίλε μου όντως δεν θα υπήρχε ελπίδα για σένα και τα παιδιά σου, γιατί στο καθάριο όνομα του ΚΚΕ, θα σου φόρτωναν στην πλάτη ακόμη σκληρότερες αντιλαϊκές πολιτικές, κι ακόμη χειρότερα, το ΚΚΕ θα σβηνόταν απ’ το χάρτη των ελπίδων σου για το σήμερα και το αύριο. Μ’ άλλα λόγια, δεν θα είχες επιλογή σωσμού…

«Και τι θα κάνει το ΚΚΕ αν έχει μεγαλύτερη δύναμη στη βουλή;»
-Αν το ΚΚΕ έχει ικανό αριθμό βουλευτών, αντί για 15 δηλαδή έχει 25-30, αυτοί, οι κομμουνιστές βουλευτές, θα χώνονται σφήνα ανάμεσα στους βουλευτές τής Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να μην μπορούν να ψηφίσουν και να εφαρμόσουν αντιλαϊκά νομοσχέδια. Να μην συγκεντρώνουν δηλαδή τις ψήφους που χρειάζονται. Για σκέψου… Πόσες επιλογές θα έχουν μετά ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Δύο: ή να μην ψηφίζουν την αντιλαϊκή επίθεση ή να πετάξουν και το τελευταίο φύλο συκής και να συγκυβερνήσουν φανερά. Άσε που αυτό διόλου απίθανο να το δούμε και αμέσως μετεκλογικά… Επίσης, με ικανό αριθμό κομμουνιστών βουλευτών, οι φιλολαϊκές προτάσεις τού ΚΚΕ για ανακούφιση των βασάνων του λαού, θα έχουν πολλές περισσότερες πιθανότητες να γίνουν αποδεκτές στη βουλή. Ενώ με λίγους βουλευτές, όπως ξέρεις οι προτάσεις τού ΚΚΕ πήγαιναν απ’ την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στον κάλαθο των αχρήστων…

«Μα το θέμα είναι να μην ξαναβγεί η Δεξιά»
-Γιατί, ήταν κλειδαμπαρωμένη πουθενά και δεν το ήξερα; Ή μήπως τα λεγόμενα Μνημόνια, όλοι αυτοί οι μαζωμένοι αντιλαϊκοί νόμοι, όλες δηλαδή αυτές οι Δεξιές πολιτικές προέκυψαν από παρθενογένεση; Ή μήπως δεν ξέρεις ότι ψηφίστηκαν από ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ και λοιπούς παρατρεχάμενούς τους; Τι ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ ή το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ όταν ψήφιζαν τα λεγόμενα Μνημόνια κάνοντας τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους; Αριστερά ήταν ή Δεξιά; Ποια Δεξιά φοβάσαι; Την φανερή ή την καμουφλαρισμένη; Αυτήν που βγάζει φλας δεξιά και πάει δεξιά ή αυτήν που βγάζει φλας αριστερά και στρίβει δεξιά;

«Ναι, αλλά τέλος πάντων, κάποια κυβέρνηση πρέπει να βγάλουμε. ΣΥΡΙΖΑ ή ΝΔ»
-Αν ήσουν βιομήχανος ή εφοπλιστής, δικαίως θα όφειλες να μπεις σ’ ένα τέτοιο δίλλημα, ερευνώντας ποιος ο ικανότερος να υπηρετήσει την αύξηση και διαιώνιση των κερδών σου. Είσαι όμως υπάλληλος. Επιστήμονας με μισθό πείνας, εξαντλητικό ωράριο εργασίας και αβέβαιος αν αύριο θα έχεις μεροκάματο. Φτωχαδάκι μ’ άλλα λόγια κι όχι κεφαλαιοκράτης. Εκτός πια αν τρέφεις αυταπάτες ότι θα γίνεις κι εσύ κεφαλαιοκράτης… Δεν σ’ έχω όμως για βλάκα. Κι αφού δεν είσαι βλάκας, μην δέχεσαι να σε βάζουν βλακωδώς σε τέτοια ψευτοδιλλήματα. Είτε ο ΣΥΡΙΖΑ με δορυφόρους δεκανίκια κυβερνήσει, είτε η ΝΔ με δορυφόρους δεκανίκια κυβερνήσει, είτε όλοι μαζί αυτοί, εσύ μόνο να χάνεις κατ’ εξακολούθηση έχεις. Εκείνο λοιπόν που χρειάζεσαι, χρειάζομαι, χρειαζόμαστε όσοι δεν είμαστε εφοπλιστές, βιομήχανοι κλπ., είναι την ύπαρξη μιας ισχυρής αντιπολίτευσης απέναντι σε όλους αυτούς. Κι αυτή η αντιπολίτευση είναι το ΚΚΕ. Ουδείς άλλος αντιπολιτεύεται ή πρόκειται να αντιπολιτευτεί τις Δεξιές πολιτικές τους, είτε τις επιβάλλουν με δεξί χέρι είτε με αριστερό…

«Συμφωνώ. Μα δεν βλέπεις όμως ότι ο λαός δεν ακολουθεί το ΚΚΕ;»
-Μωρέ ας το ακολουθήσεις εσύ κι εγώ, κι έχει ο καιρός γυρίσματα… Σίγουρα πάντως, η απότομη ισχυροποίηση του ΚΚΕ σ’ επίπεδο εκλογικής αναμέτρησης, δεν γίνεται με όρους σαν τους σημερινούς. Να στο πω πιο απλά; Αν ανατρέπονταν οι αντιλαϊκές πολιτικές με εκλογές, θα είχαν καταργήσει τις εκλογές. Γι’ αυτό σού λέω, στόχος μας στις δοσμένες συνθήκες, είναι η ισχυροποίηση του ΚΚΕ ως λαϊκή αντιπολίτευση. Τα υπόλοιπα θα λυθούν στους μπαξέδες των αγώνων…

«Εγώ πάλι σκέπτομαι να ψηφίσω Μητσοτάκη για να τιμωρήσω τον ΣΥΡΙΖΑ»
-Να υποθέσω δηλαδή ότι στις προηγούμενες εκλογές ψήφισες ΣΥΡΙΖΑ για να τιμωρήσεις τη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ; Μάλιστα…. Ποιο ήταν λοιπόν το αποτέλεσμα; Να συνεχίσει τη βρωμοδουλειά ο ΣΥΡΙΖΑ. Ποιο θα είναι επομένως το αποτέλεσμα με τη νέα τιμωρία που θα επιχειρήσεις με την ψήφο σου; Να συνεχίσει τη βρωμοδουλειά η ΝΔ. Μα το ζητούμενο φίλε μου, δεν είναι ποιος θα συνεχίζει κάθε φορά τη βρωμοδουλειά σε βάρος σου, σε βάρος μου, σε βάρος μας, αλλά πώς θ’ ανοίξουμε δρόμο για την ανατροπή αυτής της βαρβαρότητας. Πώς δηλαδή θ’ αποσπούμε έστω και μικρές κατακτήσεις για την καθημερινότητά μας, ώσπου να νοιώσουν για τα καλά όλοι οι κανάγιες την ανάσα μας στο σβέρκο τους…

«Ναι, αλλά δεν έκανε και τίποτα μέχρι τώρα το ΚΚΕ»
-Πώς ξέρεις ότι δεν έκανε τίποτα; Από πού ενημερώνεσαι; Τι ρωτάω… Απ’ τα τηλεοπτικά κανάλια των αφεντάδων ενημερώνεσαι, άντε κι απ’ τους ραδιοφωνικούς σταθμούς τους, ίσως κι απ’ τις εφημερίδες τους… Μα είναι ποτέ δυνατόν να βάλουν οι αφεντάδες, οι πολιτικοί υπηρέτες τους και τα συνδικαλιστικά τσιράκια τους τα χέρια τους και να βγάλουν τα μάτια τους; Είναι ποτέ δυνατόν να σ’ ενημερώσουν αληθινά; Είναι ποτέ δυνατόν να σου αποκαλύψουν τη δράση του ΚΚΕ στη βουλή, στους χώρους δουλειάς και στους δρόμους; Είναι ποτέ δυνατόν τα δικά τους Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να προβάλλουν τους αγώνες των κομμουνιστών για το δίκιο σου; Για ηλίθιους τους έχεις; Καμιά προβοκάτσια σε βάρος τού ΚΚΕ, ναι, θα στη δείξουν για να ενοχοποιήσουν τους κομμουνιστές.
Άκουσέ με, απομένουν κάπου δυο βδομάδες μέχρι τις εκλογές. Κάνε μια «αβαρία» σε παρακαλώ. Ρίχνε καμιά ματιά στο portal του 902, διάβαζε και λίγο τον Ριζοσπάστη, παρακολούθησε και καμιά συγκέντρωση του ΚΚΕ στη γειτονιά σου ή παραπέρα, κι έπειτα πήγαινε να ψηφίσεις με το χέρι στην καρδιά! Κι ύστερα, μετά τις εκλογές, γράψου στο σωματείο σου και σφίξε τη γροθιά σου μαζί με τις γροθιές των κομμουνιστών συνδικαλιστών! Αξίζεις πολλά! Μην επιτρέπεις να σε υποτιμούν οι πολιτικάντηδες και οι λοιποί υποκριτές, εχθροί τού λαού όλοι τους...

(Σαφέστατα, τα επιχειρήματα υπέρ τής υπερψήφισης του ΚΚΕ είναι πολλά περισσότερα και δεν ξεχνώ να τα αξιοποιώ προς όφελος των συνομιλητών μου, αλλά εδώ ο χώρος δεν το επιτρέπει. Δεν το επιτρέπει με την έννοια ότι ένα τόσο μεγάλο κείμενο που θα χρειαζόταν για ν' αναφερθούν, ούτε εγώ θα το έγραφα, μα και πολύ περισσότερο δεν θα καθόμουν να το διαβάσω... Όσο για τ' αποτελέσματα της προσπάθειάς μας να βοηθήσουμε τους ταλαίπωρους σαν κι εμάς να προασπίσουν και στην κάλπη τα συμφέροντά τους, ουδείς τα γνωρίζει. Σίγουρα όμως, ο σπόρος που ρίχνουμε και! αυτές τις μέρες, χαμένος δεν πάει. Θα καρπίσει, γιατί το "έδαφος" δεν είναι άγονο, κι επιπλέον ο σπόρος είναι ο καλύτερος! Παντός καιρού...)

Καλή Γκέλμπεση



Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2019

ΚΑΤΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΑ …ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ

 

«Το debate θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί, αν ο κ. Τσίπρας είχε παραμείνει στην αρχική συμφωνία των κομμάτων για την 1η Ιούλη, την οποία ο ίδιος ακύρωσε επικαλούμενος λόγους "κόπωσης" και την οποία ο ίδιος επανέφερε ξαφνικά μετά από 3 ημέρες, παρά το γεγονός ότι η δυσκολία εξεύρεσης νέας κοινής ημερομηνίας είχε διαφανεί ήδη από την προηγούμενη Παρασκευή.

Είναι γνωστό στα μέλη της Διακομματικής Επιτροπής ότι το ΚΚΕ άλλαξε δύο φορές το πρόγραμμα κεντρικών συγκεντρώσεών του, για να βρεθούν οι ημερομηνίες και να διευκολυνθεί η πραγματοποίηση του debate. Θεωρούμε την προεκλογική δραστηριότητα του ΚΚΕ πολύ σοβαρή υπόθεση για να εξαρτάται απ' τα καπρίτσια και τους τακτικισμούς του κ. Τσίπρα, που όπως αποδεικνύει η πορεία των γεγονότων και η πολιτική εκμετάλλευση που γίνεται, μάλλον συνειδητά μεθόδευσε ο ίδιος αυτή την εξέλιξη».


Να σημειωθεί ότι νωρίτερα, ο Αλέξης Τίπρας σε ανάρτησή του στο «Twitter» έγραψε πως «αρχικά πίστευα ότι μόνο ο κ. Μητσοτάκης θέλει να αποφύγει, σαν το διάολο το λιβάνι, το ντιμπέιτ των δύο. Σήμερα φάνηκε ότι και το ΚΙΝΑΛ, ακόμη -παραδόξως- και το ΚΚΕ έψαχναν εναγωνίως αφορμή να αποφύγουν και το ντιμπέιτ των πέντε». 


Πρόσθεσε ότι «ακόμη και όταν αποδέχτηκα να έρθω στο στούντιο απευθείας από το αεροπλάνο, βρήκαν πρόσχημα άρνησης. Σε συνεννόηση μεταξύ τους προφανώς, ώστε να μοιράζονται την ευθύνη και όλοι μαζί να τη ρίχνουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Κρίμα για τη δημοκρατία, κρίμα για την ενημέρωση των πολιτών».


ΜΠΡΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ, ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΑΠ' ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΤΟΥ ΣΚΙΤΣΟΥ ΕΙΣΑΙ....




ΕΓΩ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΗΣ

Τι διάολο… Μα δεν καταλαβαίνεις, πως όταν λέω να σωθεί η Ελλάδα, εννοώ το δικό μου σωσμό;
Δεν καταλαβαίνεις, πως όταν ΕΓΩ, Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΗΣ λέω ότι όλοι πρέπει να κάνουμε θυσίες για να σωθεί η Ελλάδα, εννοώ ότι εσύ πρέπει να θυσιαστείς για να σωθώ εγώ;
Ή μήπως δεν ξέρεις ότι ΕΓΩ, Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΗΣ έχω έτοιμο το …μαστίγιο, αν κρίνω πως δεν μπορώ να σε κουμαντάρω με το …καρότο.
Θα στα κάνω λοιπόν ακόμη πιο λιανά, για δεν υπάρχει λόγος εδώ που φτάσαν τα πράματα, να μην τα πω με τ’ όνομά τους:
Εγώ είμαι καπιταλιστής. Βιομήχανος, εφοπλιστής, μεγαλοκατασκευαστής κλπ., κι έχω τις τράπεζές μου, τις εφημερίδες μου, τα τηλεοπτικά μου κανάλια.
Εσύ Ανεργοάφραγκε είσαι εργάτης μου, υπάλληλός μου, κακοπληρωμένος, ή και άνεργος, χρεωμένος στις τράπεζές μου και παραπληροφορημένος-παραπλανημένος απ’ τις εφημερίδες μου και τα τηλεοπτικά μου κανάλια.
Εμένα με συμφέρει να σ’ έχω να μου δουλεύεις τσάμπα στις επιχειρήσεις μου και οι τράπεζές μου να σου κατασχέσουν τη ζωή, εφόσον δεν μπορείς ν’ αποπληρώσεις το χρέος σου προς αυτές.
Εσένα σε συμφέρει να σε πληρώνω με τέτοιο μισθό που να μπορείς να ζεις ανθρώπινα και να σβηστούν και τα χρέη σου στις τράπεζές μου, διότι πρώτον τα έχεις ήδη αποπληρώσει εν πολλοίς μέσα απ’ τους τόκους και δεύτερον δικά σου είναι τα λεφτά που σου δάνεισα. Εσύ παράγεις τον πλούτο που εγώ απολαμβάνω και το ξέρουμε και οι δυο.
Εμένα ως κεφαλαιοκράτη με συμφέρει η κυβέρνηση να σου πίνει το αίμα με φοροχαράτσια κατ’ εντολή μου (γιατί δικιά μου είναι κάθε κυβέρνηση μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα), και να μεταγγίζει το αίμα σου σ’ εμένα, για να ξεπεράσω την κρίση μου. Τη γνωστή καπιταλιστική κρίση που βιώνεις άγρια στο πετσί σου τα τελευταία χρόνια.
Εσένα σε συμφέρει να φορολογήσει εμένα τόσο, που όσα σού κλέβω να γυρνάνε σε σένα μέσα από δωρεάν κατοικίες, αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν αναβαθμισμένη υγεία, παιδεία κλπ. κλπ. Κούνια που σε κούναγε… Μην έχεις αυταπάτες ότι θα συμβεί τέτοιο πράγμα. Εγώ αποφασίζω! Εγώ είμαι η εξουσία και οι κυβερνήσεις καλοταϊσμένοι υπηρέτες μου, όπως και οι μαυρογαλαζοπρασινορόζ συνδικαλιστές "μου"…
Εμένα ως καπιταλιστή με συμφέρει να συνεχίσουν οι συνδικαλιστές "μου", οι μαυρογαλαζοπρασινορόζ, οι εργοδοτικοί συνδικαλιστές που εσύ σωστά χαρακτηρίζεις «εργατοπατέρες» και τσιράκια μου, να συνεχίσουν να κρατούν στα χέρια τους το συνδικαλιστικό κίνημα, να το εκφυλίζουν και να σε θάβουν με τα ίδια τους τα χέρια.
Εσένα ως εργαζόμενο, ως ανεργοάφραγκο, σε συμφέρει ν’ αποκαθηλωθούν όλοι οι μαυρογαλαζοπρασινορόζ συνδικαλιστές "μου" και να πάρεις την υπόθεση της ανασύνταξης του κινήματος στα χέρια σου, με μπροστάρηδες τούς κομμουνιστές και το ΠΑΜΕ.
Εμένα με συμφέρει να εγκλωβίζεσαι εσαεί σε κόμματα όπως ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΛΑ.Ο.Σ., ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και λοιπά όμοια και παρόμοια κόμματά μου, τρέφοντας μονίμως αυταπάτες ότι θα «βολευτείς» με τα ρουσφέτια που τους βάζω να σου τάζουν (σε διαβεβαιώ άνευ αντικρίσματος πλέον).
Εσένα σε συμφέρει ν’ απεγκλωβιστείς εδώ και τώρα δια παντός, από κόμματα όπως ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΛΑ.Ο.Σ., ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και λοιπά όμοια και παρόμοια κόμματά μου, και να οργανωθείς σε Λαϊκή Συμμαχία συσπειρωμένος-συστρατευμένος με τους κομμουνιστές και το ΚΚΕ, μια κι αυτό είναι το κόμμα τής εργατικής τάξης κι όλων γενικά των ανθρώπων τού μόχθου και της εργασίας.
Εμένα ως κεφαλαιοκράτη με συμφέρει να σε χρησιμοποιώ σαν πρόβατο, κρατώντας σε μ’ όποιον τρόπο στην στρούγκα μου, ώστε να διαιωνίζεται η εξουσία μου και η κερδοφορία μου.
Εσένα ως εργαζόμενο, ως ανεργοάφραγκο, σε συμφέρει ν’ ανατρέψεις την εξουσία μου (την εξουσία των μονοπωλίων, τον καπιταλισμό)για να φύγει απ’ τη μέση η κερδοφορία μου, ώστε ο πλούτος που παράγεις να χρησιμοποιείται για τη δική σου διαρκή ευημερία. Διότι αυτό θα συμβεί όταν ανατρέψεις τον καπιταλισμό και εγκαθιδρύσεις το σοσιαλισμόΤην Εργατική-Λαϊκή Εξουσία.
Εμένα με συμφέρει να σε ταϊζω σάπια, βρωμερά, επικίνδυνα τρόφιμα για την υγεία σου, αφού έτσι βγάζω περισσότερα κέρδη.
Εσένα σε συμφέρει να σιτίζεσαι υγιεινά και επαρκώς, ώστε να έχεις καλή υγεία, κι οπωσδήποτε χωρίς να πληρώνεις τα μαλλιά τής κεφαλής σου.
Εμένα ως κεφαλαιοκράτη με συμφέρει να παραμυθιάζω την αστυνομία και τον στρατό ότι για το καλό τους υποχρεούνται να με υπηρετούν και να σε τσακίζουν-τσακίσουν όποτε τους δώσω εντολή.
Εσένα ως λαό σε συμφέρει να καταλάβουν οι εργαζόμενοι στην αστυνομία και οι μόνιμοι ή όχι στον στρατό, ότι ανήκουν στην τάξη σου. Ότι είναι παιδιά τού λαού και άρα στο πλευρό σου πρέπει να στέκονται και να σταθούν. Να μην στρέψουν ποτέ τα όπλα τους εναντίον σου και άφοβα να μην πειθαρχήσουν-πειθαρχούν στις εντολές μου...
Εμένα ως πλουτοκράτη με συμφέρει να γιγαντώσω το πιο λυσσασμένο καπιταλιστικό σκυλί μου, τη ναζιστική Χρυσή Αυγή και τους άλλους φασίστες, για να τους χρησιμοποιήσω για να σε τσακίσω! Άλλωστε, ξέρεις ότι στα πολύ δύσκολα αυτοί θα προστατέψουν τα καπιταλιστικά μου κέρδη, όπως πάντα!!!
Εσένα ως εργαζόμενο, ως ανεργοάφραγκο, σε συμφέρει να τσακίσεις τη ναζιστική Χρυσή Αυγήόπως τσάκισαν οι κομμουνιστές και οι άλλοι πατριώτες στο παρελθόν τούς προγόνους της (τον Χίτλερ και τις φασιστοναζιστικές ορδές του), ώστε να χάσω και το τελευταίο προπύργιό μου, για να σωθείς εσύ και να κερδίσεις τα πάντα. Τη ζωή που σου κλέβω εντέλει.
Φτάνουν αυτά, ή πρέπει να προχωρήσω σ’ όλες τις πτυχές τής ζωής, για να καταλάβεις ανεργοάφραγκε, πως ό,τι συμφέρει εμένα ως κεφαλαιοκράτηβρίσκεται στην αντίπερα όχθη των δικών σου συμφερόντων;
Και πάρτο επιτέλους χαμπάρι: Ή εγώ θα βγω κερδισμένος απ’ αυτήν την κρίση, ή εσύ.
Δε γίνεται να κερδίσουμε και οι δυο. Τα συμφέροντά μας είναι 1.000.000% αντικρουόμενα.
Πώς να στο πω; Είμαστε προαιώνιοι εχθροί! Ταξικοί εχθροί.
Η πάλη ανάμεσά μας είναι ανειρήνευτη! Το αν εσύ δεν το καταλάβαινες επειδή κάπου-κάπου σού χαϊδευα τ’ αυτιά να σ’ αποκοιμίζω, πρόβλημά σου! Ας μη δεχόσουν να σε χαϊδολογάω με το ένα χέρι και να σε καταχερίζω με τ’ άλλο…
Και για να τελειώνουμε επειδή βαρέθηκα την κουβέντα, μάθε πως έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι.
Η πάλη ανάμεσά μας, η ταξική πάλη, θα οξυνθεί στο έπακρο!
Πλέον μπαίνει φανερά επί τάπητος, ποιος απ’ τους δυο μας θα νικήσει σ’ αυτήν την πάλη.
Εγώ ή εσύ;
Πώς να στο εξηγήσω επιτέλους;! Δε χωράμε πια και οι δυο στον ίδιο …τόπο, εκτός αν σκύψεις το κεφάλι να στο κόψω μια κι έξω, ώστε ακόμη λίγο ν’ αντέξω…
Ε, με το πτώμα σου σωσίβιό μου, μια χαρά αλώβητος θα βγω απ’ την καπιταλιστική μου κρίση. ΧΑ!
Κι αν ακόμη δυσκολεύεσαι να εμπεδώσεις αυτά που σου λέω, ΡΙΧΝΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΕΔΩ
Κι οποιαδήποτε στιγμή εντέλει, μπορείς ΝΑ ΡΙΧΝΕΙΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΕΔΩ
Πρόκειται για τους πιο επικίνδυνους εχθρούς μου! 
Γι' αυτούς που υπάρχουν μόνο για να με στείλουν εκεί που ανήκω. Στο πιο βαθύ παρελθόν... Στ' αζήτητα της ιστορίας...

Εγώ όμως ακόμα συνεχίζω να πατάω στο σβέρκο σου και να παραμένω στο παρόν.  
ΚΙ ΑΜΑ ΣΚΥΨΕΙΣ ΚΑΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΝΑ ΣΤΟ ΠΑΡΩ ...ΣΥΡΙΖΑ, ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΕΧΕΣ ΜΕΛΛΟΝ...

(Διήγημα δια χειρός συγγραφέως Καλής Γκέλμπεση και πρωτοδημοσιεύτηκε στις 14/6/13 - 1:36 μ.μ. στο παρόν blog)